Hintli yazarların varlığı hoşuma gidiyor. Farklı kültürleriyle bize ne sunacaklar merakım kitaba başlarken bir çoşuyor. Gerçi Musthtag, Jhumpa Lahiri’den sonra tanıdığım ikinci Hintli yazar oldu. Kitabın arka kapağından da yazarın, kadın hakları savunucusu olduğunu öğreniyoruz. Bu bilgiden sonra nasıl bir kalem ile karşılaşacağımız daha da merak konusu oluyor.
Kitap on iki akıcı öyküden oluşuyor. Her bir öyküde muhakkak bir kadın karakter var. Bu kadınlar çoğunlukla erkekleri tarafından ezilirken kimi zaman da verdikleri ama tutmadıkları sözleriyle eziliyorlar. Erkekler derken sadece kocaları değil kast ettiğim. Zira, kendi ağabeyleri veya babaları tarafından bile koca evine zorla geri gönderilen kadınlar söz konusu. Çok eşi kendilerine hak gören adamlara karşı çocuklarıyla sokak ortasında kalmış kadınların çaresizliklerini okuyoruz. Bir yandan da toplumun sosyolojik bir portresi önümüze seriliyor. Ana karakterler varlıklı olsa bile arka plandaki dağılmış; erzak torbasına muhtaç, para için didinip duran bir halk…
Okurken yer yer çok sinirlendim, kendimce defalarca kez de söylendim.
İşledikleri temaları ile öykülerin çok ses getireceğini düşündürten Banu Mushtag, Hindistan’daki çaresiz kadınların sesi olmuş öykülerinde. Duyulsun istemiş bu yaşanılanlar. Yalın kaleminin yanı sıra da her öykünün sonuna ince bir mizahi son eklemiş. Ayrıca yer yer tekrar eden karakter isimleri de sayfalar arası benzerlikler aratarak kitaba dirilik katmış. Sevdim yazarın kalemini. Anlatmaya çalıştığı mücadeleyi de.
Son olarak da öykü başlarına anahtar kelimeler yazarak kendime öyküyü özetledim. Genellikle çok bölümlü kitaplar için yaptığım “minik bir hatırlama” izleri.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.