Sokağın Mavisi Döngü’yü okurken kendimi iyi hissetmedim. Ama kötü de hissetmedim. Bazı sayfalarda uzun uzun durdum. Çünkü anlatılanlar tanıdıktı. Sokak dediği şey uzakta bir yer değil; her gün önünden geçtiğimiz, bazen içine düştüğümüz bir hâl gibi. Bu kitap umut vermiyor. Zaten vermek gibi bir derdi de yok. İnsanların aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamasını, çıkamamasını, bir yerde takılı kalmasını anlatıyor. Okurken “bir yerden sonra düzelir” diye bekliyorsun ama olmuyor. Hayat gibi. Dili çok sade. O yüzden bazı cümleler daha sert çarpıyor. Süslü olsaydı belki bu kadar etkilemezdi. Ama değil. Sokak gibi. Düz, soğuk ve gerçek. Bazen başkasını okuyor gibisin, bazen de kendini. Bitirdiğimde aklımda kalan şey şu oldu: Herkesin bir döngüsü var ve bazıları o döngünün içinden hiç çıkamıyor. Kitap bunu dramatize etmiyor, sadece gösteriyor. Bak diyor, bu da var. Ben sevdim. Çünkü beni kandırmadı. Mutlu etmeye çalışmadı. Olduğu gibi bıraktı. Ve galiba bazı kitapların yapması gereken tek şey de bu. Beni bu kitapla tanıştıran @_34Kader’ a teşekkür ediyorum.
··
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.