Ben bir arkadaşlığı en çok güven kırıldığında bırakırım, çünkü kırılan şey sadece söz değil insanın içindeki dayanak oluyor. Gizli saklı yapılan ikiyüzlülük, arkadan konuşmak, en özelini malzeme etmek, özür dileyip aynı şeyi tekrar etmek, bunlar sevgiyi yavaş yavaş kemiren kurt gibi. Bir de sürekli küçümseyen, başarıyı gölgeleyen, derdini yarışa çeviren insan var, yanında gülersin ama içinden eksilirsin, işte o eksilme tehlikeli. Tartışılır, kırılır, barışılır, tamam, ama saygı bitince konuşmanın da anlamı kalmıyor, kalp kendini korumayı öğreniyor. En son da şunu fark ediyorum, ilişkide sadece ben emek veriyorsam, o bağ artık bağ değil alışkanlık oluyor, o zaman sessizce geri çekilmek hem kendime hem ona daha hayırlı.