bu kitap beni o kadar baydı ki. ve çok üzgünüm ismi kar havası olup anne ve kızın japonya sehayatini anlatan bir kitap beni bu kadar baydığı için. kitabı okuma deneyimimi şu şekilde özetlebilirim: rollercoastera binen insanlar nasıl bayılıp iki saniyeliğine ayılıp geri bayılıyorlarsa kitap da beni ancak o iki saniyelik ayılmalarla kendisinde tutabildi. bir de kısaydı diye bitireyim bari dedim, yoksa yarım bırakırdım sanırım.
evet roman tamamen zihin akışı olarak yazılmış ama benim canımı sıkan durum bu değildi. canımı tam olarak ne sıktı onu da anlayamadım gerçi.
anne ve kızın arasındaki ilişkiye daha fazla odaklanılsaymış keşke. çok kötü bir ilişkileri yok ama yakın da sayılmazlar, bu yüzden roman, onların yolculukları sırasında birbirlerine içlerini açtıkları, ve hem kendilerinde hem de ilişkilerinde bir değişim yaşadıkları bir hikayeyi anlatsaymış çok güzel olurmuş bence. bunun yerine ikisinin iletişim kurduğu kısımlar az, bu kısımların çoğu da günlük muhabbetleri ve soru cevapları gibi yüzeysel kalıyor, herhangi bir durumla alakalı bir yüzleşme yaşanmıyor. sürekli karakterin kafasının içindeyiz. yolculuklarında gördükleri şeylerle birlikte geçmişi veya insanlarla olan ilişkileri hakkında düşünüyor. bilinç akışı olması korkutmamalı. çok sade bir dille yazılmış çünkü. dediğim gibi, keşke sevebilseydim.
sen yine de bana bakma, aradığın kitap budur belki de.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.