Pandora’nın Kutusu, Japon klasiklerinin 22. kitabı olarak karşıma çıktı. Tarla Kuşu lakaplı genç bir adamın, herkesin takma isimler kullandığı bir sağlık tesisinde geçirdiği süreci anlatıyor. Bu mekan, onların diliyle bir “sağlık dojousu”; iyileşmenin, beklemenin ve içe dönmenin iç içe geçtiği bir yer. Anlatı, Tarla Kuşu’nun burada kaldığı süre boyunca kaleme aldığı mektuplar üzerinden ilerliyor.
Bu mektupları okurken zaman zaman sanki bana yazılıyormuş gibi hissettim. Dazai’nin dili burada oldukça doğrudan ve temaslı; okurla arasına mesafe koymuyor. İnsanlığımı Yitirirken’de intihara eğilimi açıkça hissedilen bu yazarın, yenilmiş bir Japonya’nın ardından hasta ve gelecekten umutsuz bir adam olarak konuştuğunu görmek zor değil. Zaten bu kitabı, intiharından üç yıl önce kaleme almış olması da metnin ruhunu daha ağır ve kırılgan kılıyor.
Ancak bunu tamamen metne mi yoksa kendi okuma deneyimime mi bağlamalıyım emin değilim; kitabın sonlarına doğru akıştan biraz uzaklaştığımı fark ettim. Başlarda daha güçlü hissettiren tempo, ilerledikçe benim için yavaşladı ve istediğim hızda ilerlemedi. Yine de bu kopuş, kitabın duygusal ağırlığını bütünüyle gölgelemedi.
Pandora’nın Kutusu, Dazai’nin iç dünyasına açılan bir başka pencere gibi. Umutsuzluk, hastalık ve hayata tutunma çabası arasında gidip gelen bu metin, okuru yüksek bir dramatik etkiyle değil; sessiz, içten ve zaman zaman yorucu bir eşlikle karşılıyor.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.