Hiçbir şey gerçek değildir, her şeye izin verilmiştir.1000Kitap
Alamut Kalesi – Vladimir Bartol | İnceleme
“Gerçek, ona inananlar kadar vardır.”
Alamut Kalesi, insan zihninin inançla kurduğu ilişkiyi merkeze alan, derin ve sarsıcı bir metin. Vladimir Bartol, bu romanda dış dünyadan çok iç dünyayı; olaylardan ziyade düşünceyi ve algıyı anlatır. Okur, bir kalenin duvarları arasında değil, insanın zihninde dolaşır.
Hasan Sabbah karakteri, romanda bir kişiden çok bir fikri temsil eder. O, gerçeğin mutlak olmadığını, insanın görmek istediğine göre şekillendiğini bilen biridir. İnanç, umut ve vaadin birleştiği noktada, insanın kendi iradesinden nasıl vazgeçebileceğini ustalıkla gözler önüne serer. Burada asıl mesele güç değil; anlamdır. İnsan, anlam bulduğunda itaat etmeye hazırdır.
Roman boyunca “gerçek” kavramı sürekli sorgulanır. Bartol, hakikatin dışsal bir olgu mu yoksa zihinsel bir kurgu mu olduğu sorusunu okurun önüne bırakır. Fedailer için gerçek, yaşanan değil; vaat edilendir. Bu da eserin en çarpıcı felsefî katmanını oluşturur.
Dil sade, atmosfer yoğun ve simgeseldir. Bahçeler, düşler, sessizlik ve bekleyiş; metnin görünmeyen kahramanları gibidir. Okur, zaman zaman bir masal okuduğunu hissederken, bir sonraki sayfada varoluşsal bir sorgunun içinde bulur kendini.
Alamut Kalesi, iyilik-kötülük ayrımından çok, insanın inanma ihtiyacını anlatır. Kimin haklı olduğu değil; neden inandığımız sorusu önemlidir. Kitap bittiğinde cevaplardan çok sorular kalır ve belki de bu yüzden uzun süre zihni terk etmez.
Sessiz ama derin, rahatsız edici ama büyüleyici bir roman.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.