BİR EZAN İÇİN – BÖLÜM 15 (Yola Düşmek)1000Kitap
Artık anladım ki hayat herkese aynı yüzünü göstermiyor. Kimi insan güle oynaya yürür bu yollardan, kimi insan ise sessizce sürüklenir. Ben yürüyemedim. Hep taşımak zorunda kaldım. İçimde büyüyen kırgınlıklar, söylenmeyen sözler, yarım kalan hayaller oldu. Zamanla şunu fark ettim. İnsan bazı şeylere küsmüyor. Hayata yoruluyor.
Kalabalıklar beni boğmaya başladı. İnsan sesleri, beklentiler, sorular, açıklama zorunluluğu. Hep bir şey anlatmak zorunda kalmak. Oysa insan bazen sadece susmak ister. Kimseye bir şey ispat etmeden, kimseye kendini anlatmadan yaşamak ister. Ben de tam olarak bunu istiyorum.
Bu yüzden yola niyet ettim. Henüz direksiyon başında değilim. Henüz tır ehliyetim yok. Ama içimde çoktan başladım. Önce C ehliyetimi aldım. Sonra CE ehliyetim için eğitime başladım. Sessizce. Kimseye duyurmadan. Çünkü hayat bana şunu öğretti. Her şeyi herkesle paylaşınca büyümüyor. Bazı kararlar içte kalınca güçleniyor.
Şoförlüğe başlamak istiyorum. Çünkü yol konuşmaz. Yol sorgulamaz. Yol insanı olduğu gibi kabul eder. Ne fazlasını ister ne eksiğini yüzüne vurur. Önüne bak der ve devam etmeni ister. Bana da tam olarak bu lazım. Devam etmek ama açıklama yapmadan.
İnsanlardan uzak durmak istiyorum. Çünkü her yakınlık iyileştirmiyor. Bazı insanlar daha çok yıpratıyor. Güvenmek yoruyor. Anlaşılmaya çalışmak daha da yoruyor. O yüzden yalnızlık artık bana ceza gibi gelmiyor. Bir sığınak gibi geliyor. Kimseye yaslanmadan ayakta durmak istiyorum.
Bundan sonraki hayatımın yalnız geçeceğini hissediyorum. Belki de böyle olması gerekiyor. Çünkü ben kalabalıkta kendimi kaybettim. Sessizlikte kendimi bulmaya çalışıyorum. Artık büyük hayallerim yok. Büyük beklentilerim de yok. Sadece sade bir hayat. Helal bir kazanç. Kimseye muhtaç olmadan yaşamak.
Henüz yola çıkmadım ama her ezan sesi içimde bir kapı açıyor. Sanki bana diyor ki. Bekle. Vakti var. Her şeyin bir zamanı var. O sesi duyduğumda içimde hâlâ bir yer ayakta kalıyor. Her şeyden vazgeçmiş gibi olsam da hayattan tamamen kopmadığımı hatırlıyorum.
Ben hayata küstüm belki. Ama Rabbime değil. İnsanlara mesafe koydum ama umuda değil. Yoruldum ama bırakmadım. Çünkü öğrendim ki bazı insanlar güçlü olduğu için susmaz. Sustukları için güçlü görünür.
Bir gün tır ehliyetimi aldığımda bu bir başlangıç olacak. Gürültülü bir başlangıç değil. Alkışlı bir başlangıç da değil. Sessiz. Kimsenin fark etmediği. Ama benim için çok şey ifade eden bir başlangıç.
Ve ben o gün direksiyonun başına geçtiğimde şunu bileceğim. Bu yol kaçış değil. Bu yol tercih. Bu yol yalnızlık değil. Bu yol kendime doğru atılmış bir adım.
Dünya fani. Yük ağır. Kalp yorgun. Ama hâlâ ezan okunuyor.
Ve ben hâlâ buradayım...
·
587 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.