Zamanı Durdurmanın Yolları
Zamanı Durdurmanın Yolları, Matt Haig tarafından yazılmış ve genetik bir hastalık nedeniyle son derece yavaş yaşlanan bir adamın hayatını konu alan bir roman. Bu tema, sinema ve edebiyatta daha önce defalarca işlendiği için okur olarak ister istemez benzer eserlerle karşılaştırma yapılıyor. Ben de kitabı okurken pek çok film ve romanla kıyasladım. Bu nedenle, Haig’in ya konuya yeni bir bakış açısı eklemesini ya da bu “zamana yabancılaşma” halinin duygusal yükünü daha derinlikli biçimde ele almasını bekledim. Ne yazık ki kitapta bu beklentilerimin karşılandığını söyleyemem. Genel olarak bana oldukça ortalama bir eser izlenimi verdi.
Buradan sonrası spoiler içermektedir.
Öncelikle kitabın sonundan başlamak istiyorum. Marion’un bir anda ortaya çıkması ve uzun süredir Alba Cemiyeti’nin bir üyesi olarak babasını öldürmek üzere Omai’nin peşinde olması, beni ciddi anlamda hayal kırıklığına uğrattı. Bu gelişme son derece tanıdık, hatta yer yer ucuz bir anlatı numarası gibi hissettirdi. Bunun yanı sıra, böylesine büyük ve köklü bir cemiyetin başkanının Omai’yi öldürmek için başkasını görevlendirmek yerine bizzat olay yerine gitmesi ve adeta “C planı”nın kendisi olması bana oldukça mantıksız geldi. Kitap boyunca yüzlerce yıllık, kurnaz ve zeki bir karakter olarak sunulan birinin, özellikle öldürülmesi istenen kişinin öz kızı olduğu bir durumda, bu kadar zayıf ve alternatifsiz planlar yapması inandırıcılığını ciddi biçimde zedeliyor. Ne bir C planı ne de bir D planı düşünülmüş gibi duruyor.
Camille ile olan ilişki de bana oldukça yüzeysel geldi ve hiçbir noktada samimi hissettirmedi. Camille’in yalnızca bir tabloda gördüğü bir adama, onu gerçek hayatta görünce aşık olması oldukça zorlama duruyor. Bu durum ister istemez Kürk Mantolu Madonna gibi çok daha derinlikli işlenmiş örnekleri akla getiriyor ve karşılaştırmayı Haig’in aleyhine çeviriyor. Üstelik yazar, kitabın sonunda Tom’un Camille’e her şeyi anlattığını söylemekle yetiniyor; ancak bu itirafın nasıl gerçekleştiğini, Camille’in buna nasıl tepki verdiğini ya da aralarında nasıl bir diyalog geçtiğini hiç görmüyoruz. Böylesine önemli bir duygusal kırılma anının tek bir cümleyle geçiştirilmesi, yazarın anlatısına yakışmamış.
Kitap zaten görece kısa bir roman ancak bu kısalık, eserin en zayıf yönlerinden biri haline gelmiş. Okur olarak birçok noktada daha fazla ayrıntı, daha fazla derinlik bekliyorsunuz. Sanki yazar, potansiyeli olan bir hikayeyi yeterince açmak ve işlemek yerine aceleyle toparlamayı tercih etmiş gibi. Bu da kitabın genelinde bir üşengeçlik hissi yaratıyor.
Geçmişte geçen sahneler de benim için oldukça sıkıcıydı. Tom’un sürekli ünlü tarihi figürlerle karşılaşması fazlasıyla ütopik ve yapay geldi. Günümüzde Steve Jobs ya da Obama ile takılmayan bir karakterin, geçmişte bu kadar sık ünlü isimlerle yollarının kesişmesi pek inandırıcı değil. Üstelik bu sahneler, dönemin politik, sosyal ya da kültürel özelliklerini derinlemesine yansıtmak yerine yalnızca “ünlüyle karşılaşma” anekdotlarına indirgenmiş. Oysa bu bölümlerde tarihsel atmosfere ve gerçeklere daha fazla yer verilseydi, hem anlatı zenginleşir hem de okuma deneyimi daha keyifli hâle gelebilirdi.
Özetle, bu kitabı tanımlayan kelimeler benim için ayrıntısızlık, yüzeysellik ve anlatıdaki özensizlik oldu. Kitabı okurken, çok ortalama bir film izliyormuşum hissine kapıldım. Dilinin akıcı olması ise esere dair söyleyebileceğim neredeyse tek olumlu nokta.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.