İRAN HUDUNDA BİR TİLKİ-ALİ GÖKÇE,520 sayfa
Değerli yazarımız Ali Gökçe beyin tarafıma imzalı gönderdiği ikinci kitabını da büyük bir zevkle okudum.İlk kitabı 
Barış’da kendi hayatından yine trajikomik olayları mizahi dille bir anı olarak yazarken bu kitabı bir roman.Romanda yazılanları kah gülerek,kah düşünerek yer yer de sinirlenip kızarak okuyorsunuz…
Karadenizli İsmail Hakkı Toprak beyin Giresun-Görele/Dayılı köyünde başlayan hayatının İstanbul,Mersin,Van-Başkale,İskenderun ve tekrar İstanbul’da süren devlet memurluğu ve emekli olduktan sonra muhtarlıkla sürdürdüğü hayatının öyküsünü traji komik olaylarını mizahi bir dille yazmış yazarımız…
Karadenizli kimliğini yitiren Karadenizli bir ailenin 93 yıllık hayatından kesitler sunduğu kitabında 1940’lar-1950’ler
Türkiye’sinde devlet memuru olmanın getirdiği zorluklar,bir yerden bir yere tayinlerde yaşanan maddi ve manevi kayıplar çok güzel anlatılmış.Bir yerde göçebe olmaktı…Çadırsız Yörük gibi yaşamaktı…diyor yazarımız kitap karakteri İsmail Hakkı beyin ağzından..
Gümrük muhafaza memuru olan İsmail Hakkı beyin hem memuriyet hem de kendi hayatında yaşadıklarını okurken yeri geliyor üzülüyor yeri geliyor gülüyoruz.Artık bu yaşadıklarını şanssızlık mı diyelim,iş bilmezlik mi yoksa çok iyi niyet mi diyelim bilemedim.O dönem Türkiyesi,yaşananlar,ülkedeki değişimler nereden nereye dedirtiyor.
İsmail Hakkı beye bu hayatta en çok seni ne yordu diye sorsak herhalde oğlu Çetin derdi… Çetin’den çektiğini İran hududundaki kaçakçılardan çekmedi İsmail Hakkı bey…
Bu ailenin neydi bir ömür boyu yaşanan bunca olumsuzluğunun sebebi ?Neden bu kadar negatif enerji yoğunluğu altında yaşamışlardı? Bütün çabalara rağmen, bütün çalışmalara rağmen neden hep kaybetmişlerdi ? Neden el attıkları her şey sonunda olumsuzlukla sonuçlanmıştı ?Neden hiçbir şeyleri artmamıştı ? Neden taş taş üstüne koyamamışlardı ?Dahası, elde ettikleri de bir şekilde elden çıkmıştı…
Evet bunun tek cevabını yazarımız kitabın son sayfasında tek kelimeyle özetliyor; cahillik… Cahilliği önlemenin tek yolunun da okumak olduğunu bize bu ailenin yaşantısı ile çok güzel anlatıyor
Her kitabın bir önsözü vardır, genelde önce burası okunarak kitaba başlanır. Ben ise tam tersini yaptım ,önce kitabı okudum sonra önsözü ve ne kadar da doğru yapmış olduğumu kitap bitince anladım….
Barış’da kendi hayatından yine trajikomik olayları mizahi dille bir anı olarak yazarken bu kitabı bir roman.Romanda yazılanları kah gülerek,kah düşünerek yer yer de sinirlenip kızarak okuyorsunuz…
Karadenizli İsmail Hakkı Toprak beyin Giresun-Görele/Dayılı köyünde başlayan hayatının İstanbul,Mersin,Van-Başkale,İskenderun ve tekrar İstanbul’da süren devlet memurluğu ve emekli olduktan sonra muhtarlıkla sürdürdüğü hayatının öyküsünü traji komik olaylarını mizahi bir dille yazmış yazarımız…
Karadenizli kimliğini yitiren Karadenizli bir ailenin 93 yıllık hayatından kesitler sunduğu kitabında 1940’lar-1950’ler
Türkiye’sinde devlet memuru olmanın getirdiği zorluklar,bir yerden bir yere tayinlerde yaşanan maddi ve manevi kayıplar çok güzel anlatılmış.Bir yerde göçebe olmaktı…Çadırsız Yörük gibi yaşamaktı…diyor yazarımız kitap karakteri İsmail Hakkı beyin ağzından..
Gümrük muhafaza memuru olan İsmail Hakkı beyin hem memuriyet hem de kendi hayatında yaşadıklarını okurken yeri geliyor üzülüyor yeri geliyor gülüyoruz.Artık bu yaşadıklarını şanssızlık mı diyelim,iş bilmezlik mi yoksa çok iyi niyet mi diyelim bilemedim.O dönem Türkiyesi,yaşananlar,ülkedeki değişimler nereden nereye dedirtiyor.
İsmail Hakkı beye bu hayatta en çok seni ne yordu diye sorsak herhalde oğlu Çetin derdi… Çetin’den çektiğini İran hududundaki kaçakçılardan çekmedi İsmail Hakkı bey…
Bu ailenin neydi bir ömür boyu yaşanan bunca olumsuzluğunun sebebi ?Neden bu kadar negatif enerji yoğunluğu altında yaşamışlardı? Bütün çabalara rağmen, bütün çalışmalara rağmen neden hep kaybetmişlerdi ? Neden el attıkları her şey sonunda olumsuzlukla sonuçlanmıştı ?Neden hiçbir şeyleri artmamıştı ? Neden taş taş üstüne koyamamışlardı ?Dahası, elde ettikleri de bir şekilde elden çıkmıştı…
Evet bunun tek cevabını yazarımız kitabın son sayfasında tek kelimeyle özetliyor; cahillik… Cahilliği önlemenin tek yolunun da okumak olduğunu bize bu ailenin yaşantısı ile çok güzel anlatıyor
Her kitabın bir önsözü vardır, genelde önce burası okunarak kitaba başlanır. Ben ise tam tersini yaptım ,önce kitabı okudum sonra önsözü ve ne kadar da doğru yapmış olduğumu kitap bitince anladım….
·
248 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.