Bazı duygular vardır, ağzını açsan eksik kalır; sussan içini yakar. Ben bunu en çok, bir şeyin anlatılması hissinip de kelimelerin yetersiz kaldığı anlarda silinir. İçimde olup bitenler cümleler sığmıyordu çünkü yaşadığım şey sadece bir olay değil, bir haldi. Bir bakışta taşan, bir sessizlikte ağırlaşan bir yüktü bu. Konuşmaya çalıştıça dağılan, sustukça derinleşen bir şey.
İnsan en çok da anlatamadığı yerden yoruluyor gerçekten. Kimsenin açamadığı düşünceleri, gecenin bir vakti ansızın ortaya çıktığı göğsüne oturuyor. Gün içinde gülümserken safra içinden bir parça eksik kalıyor. Ben de öyle günlerden geçtim; Herkesin arasında ama kimsenin içinde olmadan. Anlatamadığım şeyi, beni yavaş yavaş içime doğru çekti. Ve orada, sessizlik içinde kendimle yüzleşmek zorunda kalmak zorunda kaldığım
zaman şunu fark ettim: Kimseye anlatamadığım o yük, beni zorlamadı. Böylece beni ben yapan bir derinliğe dönüştü. Herkesin bilmediği, görmediği ama beni ayakta tutan bir güç gibi yerleşik içime. O sessizlikte sabri öğrendim. Dayanmayı, kendime tutunmayı, her şeye rağmen içeride bir yerde hayatta kalmayı başardım.
Artık biliyorum; bazı şeyler anlatılmak için değil, yaşanmak için var. Ve insan, en karanlığın sandığı aşkının içinde bile kendine ait bir ışık bulabiliyor. Kimsenin anlatamadığı o ağırlık, bir gün sana “sen buradan geçtin” diye fışkırtılıyor. Ve işte o an, yaşadıklarının seni incitmekten çok şekillendiğini anlıyorsun. Sessizliğin içinden çıkan o güç, senin en gerçek haliin oluyor
#sessizgüç #içdünya #derinlik #anlatamalardım #insanolmak
·
381 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.