5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hiçbir yere ait olmamak insanın üstüne görünmez bir soğuk gibi çöküyor, o yüzden her yere aitmiş gibi davranmak bir beceri değil bir korunma şekli. Gülüşü yerli yerindedir, sohbeti ayarlı, uyumu kusursuz ama içerde hep bir valiz hazır durur, sanki birazdan kalkacakmış gibi. Çünkü aitlik dediğin şey mekân değil, kabul edilmek, anlaşılmak, güvenle durabilmek. Bu yüzden her yere uyum sağlayanların çoğu aslında en az bir yere sığınmak istiyordur, sadece bunu belli edince daha çok incineceklerini bilirler. Bazı insanlar kalabalıkta bile göçebe yaşar, en çok da kimse fark etmeden.
Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım.
Çünkü onlar seçmedikleri kalıplara sığmadıkları için
“yalnız” sanılırlar.
Oysa çoğu, ait olacak kadar kör olmamayı seçmiştir.
