Zekâ Bir Nimet Değil, Bir LanetmişAlıntı
Bir zihnin doğuşunu ve trajik çöküşünü, sadece kelimelerin kâğıda dökülüş biçimiyle anlatmak edebiyatın en sarsıcı deneylerinden biri olsa gerek.
Kitabın kapağını açıp ilk satırları okuduğumda bozuk imla ve yazım yanlışlarını görünce, elimdeki kopyanın basım hatası olduğunu sandım. Ancak sayfalar ilerledikçe bu hataların, ana karakter Charlie’nin tuttuğu "ilerleme raporları"nın bir parçası olduğunu, yani zihinsel gelişiminin en somut kanıtı olduğunu anladığımda kitabın ne kadar zekice kurgulandığını fark ettim. O bozuk cümleler düzelirken, Charlie’nin dünyası da geri dönülmez bir şekilde değişiyordu.
Zekâ, sandığımız gibi bir nimet değil, çoğu zaman bir lanet. İnsan, farkındalığı ne kadar düşükse, yani tabiri caizse ne kadar "saf"sa, o kadar mutlu olabiliyor. Charlie zekileştikçe, etrafındaki dünyanın çirkinliklerini ve insanların ikiyüzlülüğünü daha net görmeye başladı.
Bu artan farkındalık ona mutluluk değil; sadece derin bir yalnızlık ve öfke getirdi. Eskiden herkesin onu sevdiğini sanan o saf adam, zekâsı arttıkça aslında ne kadar yalnız bırakıldığını fark etti. "Cehalet mutluluktur" sözünün kanıtı gibiydi bu hikâye. Zirveye çıkmak, düşüşü daha ağır hale getirmekten başka bir işe yaramadı.
·
291 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.