Boşluğun Güncesi — İnceleme
Boşluğun Güncesi Boşluğun Güncesi, son yıllarda hem edebiyatın hem dizilerin sık sık dokunduğu bir meseleyi merkeze alıyor: Annelik. Bir kadının anne olmaya “bükülmesi” ve bunun toplumsal karşılığı. Japon kültürü de çoğu zaman modern, yüksek teknolojiyle özdeşleşse de kadınlık hâlâ büyük ölçüde annelik üzerinden değer görüyor; üstelik bu yalnızca erkeklerin bakışıyla değil, kadınların birbirine bakışıyla da pekişen bir durum. Bu yönüyle kitap, anneliğin bir “kurum” ve hatta bir statü haline gelişini oldukça yalın ama isabetli biçimde gösteriyor.
Ana karakterimiz—şirkette çalışan genç kadın Shibata—bir gün küçük bir yalana başvuruyor. İş tanımında olmayan görevleri ondan beklemeye başlayan erkek çalışma arkadaşlarına karşı basit bir “hamileyim” oyunu olarak başlayan süreç, giderek katmanlanan ve kadın karakterin bizzat kendisinin de inandığı bir gerçekliğe dönüşüyor. Yalanın her aşamasını hafta hafta oynaması, süt izni ve doğum izni kullanması, işten erken çıkması, hatta yoga kurslarına gitmesi… Tüm bunlar hem sisteme ustalıkla eklemlenen bir performans hem de kendisini de dönüştüren bir deneyim haline geliyor. En ilginç tarafı ise bu oyunun kimse tarafından fark edilmeden sürüp gitmesi.
Her ne kadar sade bir anlatı ve yer yer zekice kurulmuş bir oyun olsa da, dünyanın yirmi diline çevrilecek ve ödüllerle taşınacak bir kitap olmadığını düşünüyorum .1000Kitap
Boşluğun Güncesi Boşluğun Güncesi, son yıllarda hem edebiyatın hem dizilerin sık sık dokunduğu bir meseleyi merkeze alıyor: Annelik. Bir kadının anne olmaya “bükülmesi” ve bunun toplumsal karşılığı. Japon kültürü de çoğu zaman modern, yüksek teknolojiyle özdeşleşse de kadınlık hâlâ büyük ölçüde annelik üzerinden değer görüyor; üstelik bu yalnızca erkeklerin bakışıyla değil, kadınların birbirine bakışıyla da pekişen bir durum. Bu yönüyle kitap, anneliğin bir “kurum” ve hatta bir statü haline gelişini oldukça yalın ama isabetli biçimde gösteriyor.
Ana karakterimiz—şirkette çalışan genç kadın Shibata—bir gün küçük bir yalana başvuruyor. İş tanımında olmayan görevleri ondan beklemeye başlayan erkek çalışma arkadaşlarına karşı basit bir “hamileyim” oyunu olarak başlayan süreç, giderek katmanlanan ve kadın karakterin bizzat kendisinin de inandığı bir gerçekliğe dönüşüyor. Yalanın her aşamasını hafta hafta oynaması, süt izni ve doğum izni kullanması, işten erken çıkması, hatta yoga kurslarına gitmesi… Tüm bunlar hem sisteme ustalıkla eklemlenen bir performans hem de kendisini de dönüştüren bir deneyim haline geliyor. En ilginç tarafı ise bu oyunun kimse tarafından fark edilmeden sürüp gitmesi.
Her ne kadar sade bir anlatı ve yer yer zekice kurulmuş bir oyun olsa da, dünyanın yirmi diline çevrilecek ve ödüllerle taşınacak bir kitap olmadığını düşünüyorum .·
37 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.