#kitapyorumu
Dramatikleşmeden derinleşen, acıyı yüksek sesle değil sessizce anlatan bir kitapla geldim bugün. Esme Lennox Nasıl Yok Oldu, hikâyesinden çok bıraktığı duyguyla beni etkileyen ve favorilerim arasına giren bir roman oldu.
Parçalı anlatımıyla geçmişle bugün arasında gidip geliyor ve bu geçişler boyunca sizi sürekli uyanık tutuyor. Her bölümde hissedilen o “eksik”lik duygusu, merakı beslerken hikâye ilerledikçe olayların kendisinden çok susulanları öne çıkarıyor. Söylenmeyenler, ertelenen gerçekler ve bilinçli sessizlikler… Asıl hikaye bu boşluklarda.. Ve ister istemez şu soru ortaya çıkıyor: “Bir aile, çocuğuna neden bunu yapar?”
Esme kendini doğrudan anlatmıyor; buna rağmen varlığı romanın tamamına yayılıyor. Hayatına dair parçalar bir araya geldikçe metin, bir hikâyeden çok bir yüzleşmeye dönüşüyor. Yazar, büyük dramatik kırılmalar yerine küçük anların, bastırılmış duyguların ve aile içi dengelerin ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteriyor.
Kısa sürede okunuyor ama etkisi kolay silinmiyor.
Esme Lennox, yok oluşu değil; geç kalmış bir sesin duyulmasını anlatıyor ve bu yüzden akılda kalıyor. Severek okuduğum ve durmadan önereceğim bu kitabı herkesin okumasını diliyorum:)
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.