Çatlak Porselen Tabakta Şiir
“Çatlak Porselen Tabakta Şiir.”
Şair, şiirlerini kusursuz bir yerden değil, insanın kırıldığı, zorlandığı ve kendisiyle baş başa kaldığı yerden çıkan bir ses olarak şekillendiriyor. Bu yüzden dizeler pürüzsüz ilerlemiyor. Bazen kesiliyor, bazen dağılıyor, bazen susuyor. İnsan olmanın çatlak yerlerini olduğu gibi gösteriyor.
Her bir şiir başlığından itibaren son dizesine kadar ilgimi çekmeyi başardı. Bir şiir, hatta herhangi bir edebi eser bir defa okunup geçilmez, tekrar bakılır, üzerine düşünülür, bunu yapmıyorsak zaten hiç okumasak da olur. Üzerine düşününce daha çok anlamlandırdığım şiirler bana yazarın kaleminin ne kadar sağlam olduğunu gösterdi. Eminim ki hiçbir okur bu şiirlerden birinde bile kendinden bir parça görmeden geçemez. Hepimizin çatlak, kırılgan bir tarafı vardır.
Basitlikten uzak, üzerinde çalışılmış bir dil ve yapı hissediliyor. Düz bir anlatım yok, güçlü imgeler ile desteklenmiş. Bu güçlü imgeler, şiirleri düz bir anlatımdan çıkarıp daha derin bir edebi anlatıma taşıyor.
Bazen geçmişe dönüyor.
Bazen aynaya bakıyor.
Bazen bir çocuğun düşüşünü anlatıyor.
Ama hepsinde ortak bir nokta var.
İnsanın kırılgan tarafı.
·
363 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.