Bence en çok veda duygusunu sessizce taşıyan kitaplardan biri. Öyle yüksek sesle ağlatmıyor; daha çok insanın içine çöken, “biz de bir gün böyle olacağız” dedirten bir hüzün var.
Kitapta dede figürü aslında sadece bir kişi değil.
Geçmiş,gelenek,sabır,eski zamanların ağır ama sağlam insanı.
Mahmut Abdullah’ın dili çok süslü değil ama bilerek böyle. Çünkü hikâye süs kaldırmıyor.
Köy hayatı, aile içi sessizlikler, söylenmeyen sevgiler, “ayıp olur” diye içine atılan duygular çok gerçek.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.