"Şimdi kendimden geri ne kaldı, ne kaldı? Kimseler duymadı, sadece duvarlar ağladı."
-Gripin, Beş.
Bu kitap bu şarkı. Arya'ya sadece duvarlar ağladı. Yapılabilecek en ağır şey seni dünyaya getiren iki kişiyi, canını, kendi elinle hayattan koparmaktır. Ne kadar acı değil mi... Yaşadığın en ağır ikinci şeyse aşkının tamamen hayal ürünü olmasıdır.
Dünyanı sorgulardın. Annem babam yalan, aşkım yalan, ben yalanım. Hayatım yalan. Elimdeki nereden geldiği belirsiz ağır metal silah gerçek. Evet, sadece o gerçek.
Gerçeklik algımı mahveden, beni delirten, neyin halüsinasyon olduğunu çözemediğim ve duruma müdahale olarak beni korkutanları öldürmeye karar verdiğim bu hayatta, aslında aklımı başımdan alan bir şey yapmak üzere olduğumu fark ettiğimde, bunu çoktan yapmıştım.
Belki de zaten aklım başımda olmadığından hayattan koparmıştım canlarımı. Belki de çoktan hayattan koptuğum için...
-Okurken Arya'ya içim acıdı. Onun anlatamadıklarına ses olmak istedim... Şehrin Kayıp Kızıc Çınar Özhan Özcan