Bu cümle tokat gibi ama içinde garip bi rahatlık da var… “Kömürsen kömür kalırdın” demek, bazı şeyleri kader sanıp kendimize yüklediğimiz o ağır suçluluğu indiriyo. İnsan değişmez bir madde değil, aynı acıdan elmas da çıkar, kül de… farkı belirleyen şey çoğu zaman başına gelen değil, kendine nasıl davrandığın. Belki ders şu, hayat seni tek bir kimliğe mahkum etmiyor, her gün yeniden biçim alıyorsun. Ve evet, bazen en büyük dönüşüm “ben böyleyim” demeyi bırakıp “ben bugün ne olmayı seçiyorum” diye sormakla başlıyo.