Mary Doria Russell’ın Tanrının Çocukları romanına başlamam, bir önceki kitap olan Serçe ile kurulan güçlü bağ yüzünden neredeyse kaçınılmazdı. Serçe’de anlatılan hikâye yarım kalmış gibiydi; sorular cevapsız, yaralar açık, sessizlik fazlaydı. Bu yüzden Tanrının Çocuklarını elime aldığımda bir devam kitabı okumaktan çok, yarım bırakılmış bir yüzleşmeye geri dönüyormuşum hissi vardı.
Roman, ilk kitaptaki olayların sonuçlarını merkeze alıyor ama bunu kolay bir şekilde yapmıyor. Okuru rahatlatmak gibi bir niyeti yok. Aksine, inanç, suçluluk, vicdan, umut ve insan olmanın bedeli gibi meseleleri daha sert, daha çıplak bir dille ele alıyor. Tanrının Çocukları, cevap vermekten çok soru sormayı tercih eden bir kitap. Üstelik bu sorular, yalnızca karakterlere değil, doğrudan okura yöneltiliyor.
En çok etkilendiğim yönlerden biri, karakterlerin iç dünyalarının derinliği oldu. Özellikle Emilio Sandoz’un yaşadıkları, yaşadıklarını anlamlandırma çabası ve bununla başa çıkma biçimi oldukça sarsıcı. Russell, acıyı dramatize etmeden anlatmayı başarıyor; olan biteni süslemiyor, yumuşatmıyor. Bu yüzden bazı bölümler kolay okunmuyor ama tam da bu yüzden etkisini uzun süre koruyor.
Kitap boyunca karşıma çıkan bazı cümleler, yalnızca hikâyeye değil, doğrudan kendi hayatıma temas etti. İnsan bazen okuduğu bir cümlede kendini yakalar; daha önce hissettiği ama kelimeye dökemediği bir duyguyu bir başkasının cümlesinde bulur. Tanrının Çocukları bana bunu birkaç kez yaşattı. İnançla ilgili kısımlar, insanın kendisiyle hesaplaşması, yaptığı seçimlerin ağırlığı… Bunlar yalnızca kurmaca düzlemde kalmıyor, ister istemez insanın kendi yaşadıklarına da dokunuyor.
Russell’ın dili sakin ama sert; şiirsel olmaya çalışmıyor ama yer yer çok güçlü ifadelerle karşılaşıyorsunuz. Güzel sözler var ama “güzel” oldukları için değil, doğru yerden geldikleri için etkileyiciler. Bu da kitabı alıntı yapılacak bir metinden çok, sindirerek okunması gereken bir anlatıya dönüştürüyor.
Sonuç olarak Tanrının Çocukları, yalnızca Serçe’nin devamı değil; onun bıraktığı izleri derinleştiren, anlamını değiştiren ve bazı yerlerde daha da ağırlaştıran bir roman. Kolay bir okuma değil ama güçlü bir okuma. Bitirdiğimde şunu net olarak hissettim: Bu kitap, doğru zamanda okunduğunda insanın içindeki bazı soruları daha yüksek sesle duyuruyor. Ve bazen bir kitabın yapması gereken tek şey de budur.
··
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.