Yalnızlığın İçinde Aşk, Aşkın İçinde Çatlaklar
“Çatı Katı Aşıkları”nı okurken duygusal olarak çok bağlanamadığım ama üzerine düşündüğüm bir kitap oldu. Dili ağır değil, okunuyor; fakat hikâye beni tam anlamıyla içine çekmedi. Bazı kısımlar şaşırtıcıydı, bazı yerlerde merak duydum ama genel olarak daha güçlü bir anlatım ve daha derin bir etki beklerdim.
Romanın en dikkat çekici tarafı, insan ilişkilerini ve aşk kavramını idealize etmeden, oldukça problemli ve gri bir alanda ele alması. Karakterlerin seçimleri, özellikle etik açıdan, okuru rahatsız eden ve sorgulamaya iten türden. Okurken sık sık “Ben olsam böyle davranır mıydım?” diye düşündüm ve çoğu noktada cevabım hayır oldu. Belki de kitap tam olarak bunu amaçlıyor: okuru karakterlerle özdeşleştirmekten çok, onlarla mesafe kurmaya zorlamak.
Aşkın tek taraflı yaşanması, insanların birbirinin hayatında aynı ağırlıkta yer almaması ve vicdan kavramının kişiden kişiye ne kadar değiştiği kitapta oldukça çarpıcı biçimde hissettiriliyor. Bu yönüyle gerçekçi ama aynı zamanda biraz soğuk bir anlatı sundu bana. Duygusal olarak sürüklenmek yerine daha çok gözlem yapan bir okur gibi hissettim.
Beni en çok etkileyen şey ise kitabın romantik bir aşk hikâyesi olmaktan ziyade, insanın bencilliği, seçimleri ve bunların başkalarının hayatında yarattığı izler üzerine düşündürmesiydi. Ancak karakterlerin iç dünyalarının daha derin işlenmesini ve anlatımın daha güçlü olmasını isterdim. Potansiyeli yüksek bir hikâye var ama anlatım bana göre tam olarak parlayamamış.
Genel olarak çok sevdiğim bir kitap olmadı, hatta yer yer sıkıldım; fakat bazı sahneler ve fikirler aklımda kaldı. Belki de “Çatı Katı Aşıkları”nın en güçlü yanı bu: Okuru duygulandırmaktan çok rahatsız eden, düşündüren ve tartışmaya açık bir hikâye sunması.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.