Elm ile İone'un hikayesi olmasaydı bu kitap çok karamsar bir kitap haline gelebilirdi. Her şey daha da kötüye gidemez (olaylar bakımından) dedikçe daha da kötüye gitmiş ve kalbim uçuk duygular yüzünden karamsar haldeyken ikisinin romantik hikayesine cidden bayıldım. Ancak işler tam heyecanlı hale gelirken Elm'in kısımlarına geçtiğimde azıcık sitem ettiğimi de söylemeden geçemeyeceğim. Hikayeyi biraz duraklatıyor ve yükselişi kesiyordu. Ama bunu son kısımlara kadar dert etmemiştim. Ama sonda cidden sinirimi bozdu. Kabus'a bayılıyorum. Bu kitapta en sevdiğim karakter sanırım o. Hauth (umarım doğru yazmışımdır.) yani veliaht prens bayağı sinir bozucu bir kötü kahramandı. Ondan tüm benliğimle nefret ettim. Mutlu sonla biteceğine güvenerek kitaba devam ettim yoksa bu stresle devam etmem biraz zordu. Yazar sinir uçlarınızla çok güzel oynuyor vallahi. Öte yandan Elspeth'in neredeyse kitap boyu yaptığı hiçbir şey olmaması, hikayeye katkısının sıfır olması sinir bozucuydu. Bu kız baş kahramanken nasıl bu kadar yedek kulübesine çekildi ben anlamadım şahsen. Tek eleştirim bu sanırım kitapta.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.