Roman, zihinsel engelli Charlie Gordon’ın, deneysel bir ameliyat sonrası hızla yükselen zekâsını kendi günlükleri üzerinden izletir. Bu tercih, okuru yalnızca tanık yapmaz; Charlie’nin bilincinin adım adım değişimine içeriden ortak eder. Dilin ve yazımın zamanla dönüşmesi, romanın en çarpıcı anlatı araçlarından biridir: zekâ artarken ifade güçlenir, ama mutluluk aynı hızla yükselmez.
Kitabın kalbi şu acı gerçekte atar:
Zekâ arttıkça anlayış artmaz; yalnızlık artar.
Charlie’nin zekâsı yükseldikçe insanların ona duyduğu sevginin değil, rahatsızlığın arttığını görürüz. Önceden alay edilen Charlie, bu kez kıskanılan, dışlanan ve korkulan birine dönüşür. Keyes burada bilimi araç olarak kullanır; asıl hedefi, toplumun “normal” dediği şeyin ne kadar acımasız olabildiğini göstermektir.
Algernon, deneyin sessiz aynasıdır. Onun kaçınılmaz düşüşü, Charlie’nin kaderinin önceden yazılmış bir provası gibidir. Bu da romana sürekli bir geri sayım duygusu katar; okur, sonu bilerek okumaya devam eder.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.