Cadıkorusu Düğümü Olivia Atwater
Gotik atmosferi, Viktoryen dönem estetiği ve masalsı karanlığıyla okuru daha ilk sayfadan içine çeken bir roman. Herkesin korktuğu, lanetli olduğu söylenen, perilerle anılan Cadıkorusu Malikânesi… Dışarıdan bakıldığında ihtişamlı, içeride ise her duvarın ardında fısıltılar, gölgeler ve bastırılmış sırlar saklayan bir mekân. Atwater, bu malikaneyi yalnızca bir “mekân” olarak değil, yaşayan ve nefes alan bir karakter gibi kurguluyor.
Hikâyenin merkezinde Winifred Hall (Winnie) var. Dışarıdan bakıldığında soğukkanlı, mesafeli ve yer yer kibirli görünen bu kadın, aslında bir mürebbiye değil; bir büyücü koruyucu. Görevi, Cadıkorusu’nun tehlikeleri arasında genç efendi Robert’ı korumak. Winnie’nin en sevdiğim yanı, klasik “kurtarılmayı bekleyen kadın” kalıbının tamamen dışında olması. Zekâsı, iradesi ve kararlılığıyla olayların merkezinde duran, korksa bile geri adım atmayan bir karakter. Soğukluğunun ardındaki nedenleri öğrenmek ise onu daha da gerçek ve derin kılıyor.
Robert karakteri, başta şımarık ve zorlayıcı gibi görünse de hikâye ilerledikçe periler dünyasına açılan kapılardan biri hâline geliyor. Onun üzerinden hem peri mitolojisini hem de Cadıkorusu’nun lanetli yapısını öğreniyoruz. Perilerin ürkütücü, oyunbaz ve acımasız doğası oldukça başarılı işlenmiş. Bu kitapta periler “tatlı masal varlıkları” değil; tehlikeli, sözlerine dikkat edilmesi gereken, kadim ve karanlık güçler.
Ve tabii ki Bay Quincy… Malikânenin uşağı olduğunu iddia eden ama kimsenin varlığından emin olamadığı bu gizemli karakter, hikâyenin en çarpıcı unsurlarından biri. Ne tam iyi ne de tam kötü. Onun doğası, geçmişi ve malikâneyle olan bağı yavaş yavaş çözülürken, okur da Winnie’yle birlikte sürekli bir güvensizlik hâli yaşıyor. Bay Quincy, trajik bir antikahraman olarak hem merak uyandırıyor hem de duygusal bir derinlik katıyor. Winnie ile aralarındaki gerilim ve temkinli yakınlaşma, romantizmin en zarif ve “üstü kapalı” hâllerinden biri.
Romantizm bu kitapta asla hikâyeyi boğmuyor. Büyük jestler, tutkulu sahneler yok; bunun yerine bakışlar, sessizlikler, küçük anlar var. Özellikle piyano sahnesi, dönemin ruhuna uygun, sade ama etkileyici bir örnek. İki öpüşme sahnesi dışında yetişkin içerik olmaması, kitabın masalsı ve gotik tonunu daha da güçlendiriyor.
Atwater’ın dili zarif, temiz ve akıcı. Yoğun betimlemelere rağmen tempo hiç düşmüyor. Ara ara anlatılan peri masalları ve geçmişe açılan kısa hikâyeler, karakterlerin bugün kim olduklarını anlamamıza yardımcı oluyor. Ayrıca kitap, alt metninde güçlü bir mesaj da taşıyor: Kadınların küçümsendiği, görmezden gelindiği bir dünyada, zekâ ve cesaretle ayakta durabilmenin mümkün olduğu bir hikâye bu.
Kusursuz bir gotik peri masalı demek abartı olmaz. Gizem, macera, karanlık büyüler, lanetli bir malikâne ve güçlü bir kadın karakter… Hepsi dengeli bir şekilde bir araya getirilmiş. Daha ayrıntılı, epik bir dünya bekleyen okurlara biraz sade gelebilir; ancak bu sadelik, hikâyenin zarafetini ve netliğini koruyor.
Cadıkorusu Düğümü, Victorian Faerie Tales serisinin ilk kitabı olarak güçlü bir başlangıç yapıyor. Finaliyle, hikâyenin Winnie’nin kardeşleri üzerinden devam edeceğine dair merak uyandıran bir kapı aralıyor. Sonbahar aylarında, loş bir ışıkta, kahve ya da çay eşliğinde okunabilecek; atmosferi iliklere kadar hissettiren bir kitap.
Gotik havayı, periler dünyasının karanlık yüzünü ve güçlü kadın hikâyelerini seviyorsanız, bu kitap sizi fazlasıyla mutlu edecektir.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.