Yerdeniz serisini okurken Ursula K. Le Guin’in dili ve anlatım tarzı beni gerçekten etkiledi. Dili sade ve güçlü. Süslü cümlelere ihtiyaç duymadan derin şeyler söyleyebilen bir yazar. Anlatmak istediği düşünceler, vermek istediği mesajlar çok net ve anlamlı. Fantastik bir evren kuruyor ama asıl derdi büyüler ya da ejderhalar değil; insanın kendisiyle, korkularıyla ve sınırlarıyla yüzleşmesi. Bu yüzden ortaya gerçekten özgün ve kalıcı bir eser çıkıyor. İlk üç kitap benim için serinin en güçlü kısmıydı. Özellikle Atuan Mezarları, atmosferi, karanlık yapısı ve Tenar’ın iç dünyasına odaklanan anlatımıyla favorim oldu. Bu üç kitapta anlatı dengeli, akıcı ve etkileyiciydi. Hem hikâye ilerliyor hem de okuru düşündüren bir derinlik sunuyordu.
Ancak seri dördüncü kitaptan sonra benim için aynı etkiyi yaratmadı. Tehanu ve Öteki Rüzgâr’ı okurken yer yer sıkıldım. Uzayan diyaloglar, ana konudan uzaklaşıp dünyayı derinleştiren ama o anki olayla doğrudan bağlantısı olmayan paragraflar anlatının temposunu düşürdü. Bunlar kesinlikle kötü yazılmış demiyorum aksine daha olgun, daha derin ve evreni tamamlamayı amaçlayan kitaplar. Ama benim okur olarak beklentime çok hitap etmedi. Bu yüzden Yerdeniz’i bir üçleme gibi düşüneceğim. Diğer kitaplar evreni tamamlamaya yönelik yazılmış eserler olarak kalacak benim için. Yine de Le Guin’in bu kitaplarla ne yapmak istediğini anlamak zor değil. Yerdeniz’i bir macera serisinden çıkarıp, hayat, yaşlanma, ölüm ve kabulleniş üzerine sessiz bir düşünce alanına dönüştürüyor. Bu yönüyle Yerdeniz, herkese aynı şekilde hitap etmeyebilir hatta sıkıcı bulanlar da olabilir ama edebiyatta çok önemli bir yere sahip olduğu kesinlikle inkar edilemez.
Felsefi derinliğe sahip bir fantastik eser okumak isteyen herkese tavsiye ederim. Tek cilt basımı görsel olarak çok güzel fakat hem yazının küçük oluşu hem de kitabın büyük ve ağır oluşu okuma zevkini biraz azaltıyor. Merak eden varsa ilk kitabı veya ilk 3 kitabı tek tek alıp okumasını öneririm.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.