Bu kitapta Haldun Taner, hayatına bir şekilde değmiş, artık aramızda olmayan şairleri, yazarları, edebiyat insanlarını anıyor. Onları biyografi yazar gibi anlatmıyor; daha çok kısa temaslar kuruyor. Kimisiyle bir anı, kimisiyle bir cümle, kimisiyle sadece bıraktığı iz üzerinden… Her metin bir veda değil, bir hatırlama.
Kitabın temel fikri çok sade: İnsan bedenen gidiyor ama geride bıraktıklarıyla — sözüyle, yazdıklarıyla, başkalarının hayatına dokunuşuyla — yaşamaya devam ediyor. Başlıktaki “ölürse ten ölür” tam olarak bunu söylüyor; asıl kalıcı olan can, yani iz, anlam, hatıra.
Haldun Taner’in dili burada çok sakin ve saygılı. Ne yüceltme var ne didikleme. Bir edebiyatçıyı anarken, aslında edebiyatın kendisinin nasıl sürdüğünü gösteriyor: insanlar gidiyor ama kelimeler kalıyor, kelimeler başka insanlara değmeye devam ediyor.
Bu yüzden kitap, hüzünlü olmaktan çok dingin. Ölümü anlatıyor ama karamsar değil; aksine bir devamlılık hissi bırakıyor.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.