Bazen ekranın sessizliği insanın içindeki sessizliği büyütüyor, tek bir nasılsın bile gelmeyince kendini sanki dünyadan düşmüş gibi hissediyosun. Ama senin dediğin yalnızlık öyle boş bir terk ediliş değil, kalabalığın içinde üşümemek için seçilen bir oda gibi, kapısı kapanınca içeri biraz nefes doluyor. Yine de insanın kalbi tuhaf, en bilinçli seçim bile gece olunca bedel gibi batabiliyor. Belki de en doğru cümle şu, ben kimseyi eksiltmedim, sadece kendimi çoğaltmak için biraz geri çekildim. Ve inan, bir gün gerçekten merak eden biri gelir, bildirim gibi değil, insan gibi, sessizliğine saygı duyarak.