İclal Aydın’ın okuduğum ilk kitabıydı. Kitap karşıma çok fazla çıkıyor ve çok öneriliyordu ben abartıldığını düşünüyorum.
Kitap beni çocukluğuma götürdü kendi çocukluk anılarım,annemin genç olduğu zamanlar, bizim kardeşimle mahallede oyunlar oynadığımız anılara gittim gerçekten bu kısmı çok duygusal ve samimi fakat kitap aşırı sıkıcı ilerliyor sanki hep aynı sayfayı okuyorum gibi hissettiriyor,durağan ilerliyor. Kısaca kitabı zor bitirdim sadece beğendiğim kısmı son 80 sayfaydı biraz daha hızlı okuyabildim. Beni tek etkileyen bizi çocukluğumuza götürüyor olması ve kitabı okurken büyüdüğümüzü, ailelerimizin yaşlandığını, zamanın çok hızlı geçtiğini, hayatın biz çocukken olduğu kadar masum olmadığını bi kez daha farkettiriyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.