Uçurumun İnsanları, okuduğum en çarpıcı kitaplardan biri. Yoksulluğu süsleyerek değil, en çıplak hâliyle gün yüzüne çıkarıyor. Jack London, bizi uzaktan bakan bir anlatıcı olarak değil; bizzat o karanlığın içine giren, aynı soğuğu hisseden, aynı açlığı yaşayan birinci tanık olarak konuşturuyor. Bu yüzden kitap, bir gözlemden çok bir yüzleşme niteliği taşıyor.
Eserin en sarsıcı yönlerinden biri, ahlak kavramını sorgulatması. London, bize şunu fısıldıyor: İnsan, belirli bir refah seviyesinin altına düştüğünde, ahlak dediğimiz şey yerle bir oluyor. Çünkü açlık, soğuk ve çaresizlik karşısında ahlak bir lüks hâline geliyor. Hayatta kalma içgüdüsü, tüm soyut değerlerin önüne geçiyor. Bu noktada kitap, ahlakın mutlak ve evrensel bir değer olmaktan ziyade, büyük ölçüde maddi koşullara bağlı olduğunu gösteriyor.
London’ın anlattığı dünyada insanlar kötü oldukları için ahlaksızlaşmıyor; aksine, yaşam onları bu hâle zorluyor. Yoksulluk, insanı sadece parasız bırakmıyor; onurdan, seçim özgürlüğünden ve hatta vicdandan bile yavaş yavaş soyuyor. Uçurumun İnsanları, tam da bu yüzden yalnızca bir yoksulluk anlatısı değil; insan doğasına, toplumsal adaletsizliğe ve ahlakın kırılganlığına dair sert bir sorgulama.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.