Puan vermedi·120 syf.··Beğendi
· Clara Dupont-Monod’nun Taşların Anlattığı romanını okurken, doğayla kurduğu o sessiz ve derin bağ beni çocukluğuma sürükledi; ağaçlara tırmandığım yazlara.
Çocukların büyümesine tanıklık eden taşlar dile geliyor. Fısıldıyor taşlar, çünkü gerçek olan bağırmaz. Duymak için kulağınızı soğuğa, sertliğe, dayamanız gerekiyor. Taşların anlattığı, okura ulaştığında bir yankıya dönüşüyor: içerde bir yerde çınlayan, kolay kolay dinmeyen, insanın içini yerinden eden bir yankı.