Bazı sabahlar güzelleşmez. Ama yine de yaşanır.
Dünyanın Bütün Sabahları iyi hissettirmek için yazılmış bir kitap değil.İyileştirmez, teselli etmez. Zaten içimizde duran şeyi yerinden oynatır.
Uzun zamandır duygusal bağ kurduğum kitaplar böyle. Beni okşayanlara değil, beni rahatsız edenlere yük bindiriyorum. Çünkü insan bazı şeyleri ancak zorlandığında taşır.
Bu kitapta birkaç pasaj var; yüksek sesle ağlatmıyor ama bir anda nefesin kesiliyor.
Ne kayıp diyorsun, ne yas, ne özlem.
Bir şeyin adını koymak istemiyorsun artık.
Çünkü ad koymak, onu bitmiş saymak gibi geliyor.
Quignard’ın hüznü dramatik değil. Buradaki acı bağırmıyor. Daha çok sessiz bir boşluk gibi duruyor.
Ve müzik…
“Dili yetersiz kalanlar için küçük bir çeşme.
Çocukluktan önce gelen dönemler için.
Soluksuz kaldığınızda. Işıksız kaldığınızda.”
Bundan daha doğru bir müzik tanımı görmedim. Çünkü burada müzik güzel olmak için yok. Müzik katlanmak için var.
Konuşamadığında, ışık gittiğinde, nefes yetmediğinde…
Quignard müziği yüceltmiyor. Onu hayatta kalmanın en eski dili yapıyor. Kelime öncesi bir şey.
Anne sesi gibi.
Kalp atışı gibi.
Bu yüzden bu kitapta müzik mutluluk değil,
dayanma biçimi.
Hüzün de öyle. Bu metin sadece kaybolan insanlara bakmıyor. Belki artık hayatta olmayan duygulara bakıyor. Belki hâlâ hayatta olan ama bizim içimizde yerini yitirmiş olanlara.
Ve fark ediyorsun: Artık her şeye isim vermek istemiyorsun. Çünkü isim vermek, onu bir yere kapatmak demek.
Quignard hiçbir şeyi kapatmıyor.
Işığı biraz kısıyor ve diyor ki: Bakmak istiyorsan burası.
Bu yüzden bu kitap bitince kapanmıyor.
İnsanın içine çekiliyor ve orada kalıyor.
Belki de en dürüst cümle şu: Bu kitap beni üzmedi. Sadece taşıdığımı yükü bana fark ettirdi.
Kitabın asıl meselesi de tam burada duruyor:
Yas tutulur mu, yoksa taşınır mı?
Sanat iyileştirir mi, yoksa hayatta kalmayı mı öğretir?
Quignard cevap vermez.
Sadece şunu gösterir: Bazı sabahlar güzelleşmez.
Ama yine de yaşanır.
··
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.