Kur'an-ı Kerim'den İbretlik Mesajlar ilk izlenim insanda tuhaf bir his uyandırıyor. Sayfaları çevirdikçe, ayetler tanıdık, vurgular aşina, cümleler sade… Hatta itiraf etmek gerekirse, “Ben zaten bunları biliyorum” dedirtiyor. Bu sadelik, kitabın basit olduğu zannını fısıldıyor okuyucuya.
Ama tam da burada kitap asıl sınavını başlatıyor.
Çünkü mesele bilmek değil, üzerine durmak. Kitap ilerledikçe fark ediyorsun ki burada yapılan şey yeni bilgi eklemekten ziyade, bildiklerini yeniden düşündürmek. Ayetler, ezberden kurtulup hayata temas etmeye başlıyor. Daha önce defalarca okuduğun mesajlar bu kez başka bir pencereden bakmanı istiyor; aceleyle geçip gittiğin anlamlar durup seni bekliyor.
Kitabın gücü, sesini yükseltmemesinde. Okuyucuya yukarıdan konuşmuyor, iddiada bulunmuyor, karmaşık yorumlara sığınmıyor. Sade bir dilin içine gizlenmiş derinlik, insanı ister istemez iç muhasebeye çekiyor. “Bu ayet bana bugün ne söylüyor?” sorusu, sayfalar arasında sessiz ama ısrarlı bir şekilde dolaşıyor.
En çarpıcı tarafı ise şu:
Başta dar sandığın çerçeve, düşündükçe genişliyor. Basit gibi görünen cümleler, zihinde yeni ufuklar açıyor. Kitap, okurun elinden tutup uzun uzun gezdirmiyor; kapıyı aralıyor, gerisini sana bırakıyor. Ve belki de bu yüzden kalıcı oluyor.
7 ŞABAN 1447
·
607 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.