Hissetmek mi , Bilmek mi ?
Martin Eden’i az önce bitirdim ve içimdeki fırtınayı kelimelere dökmek istiyorum.(Spoiler içerir). Kitap bittiğinden beri zihnimde tek bir soru dönüyor: Yaşarken asıl önemli olan hissetmek değil midir? Eğer hissetmiyorsak, sadece nefes alan bir canlıdan ne farkımız kalır ki?
Martin, benim için inanılmaz ilgi çekici bir karakterdi. Onun o muazzam azmi, kendi kendisinin öğretmeni olması ve tırnaklarıyla kazıyarak bir yerlere gelmesi beni çok etkiledi. Arkadaşları ona çok şey kattı belki ama Martin, asıl Martin olmayı tek başına başardı.
Öte yandan Ruth, başlarda benim de gözümde büyüttüğüm bir simgeydi. Fakat Martin geliştikçe fark ettim ki, aslında Ruth çok basit ve sıradan bir insanmış. Martin devleşirken, Ruth o küçük kalıplarının içinde kalmış.
Beni asıl içine çeken şey ise Martin’in o "eski" hayatıydı. O hayatta her şey daha gerçek, daha yaşanılır ve daha hissedilirdi. Martin sanki bilgiyi kazandıkça hayatın o saf tadını kaybetti. En çok da şuna üzüldüm: Neden kimse onu hayata döndüremedi? Neden tam o boşluğa düştüğünde biri elini sımsıkı tutup ona değerli olduğunu, sadece var olduğu için sevildiğini hissettirmedi?
Martin Eden bana çok şey öğretti, ufkumu açtı ama sonunun böyle bitmesini asla istemezdim. Kalbimde buruk bir tat, zihnimde ise Martin'in o yalnızlığı kaldı.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.