Algernon’a Çiçekler, bana zekânın bir armağan mı yoksa ağır bir yük mü olduğunu düşündüren, okudukça içimi sessizce acıtan bir kitap oldu. Charlie Gordon’un hikâyesi yalnızca zihinsel bir dönüşüm değil; insanın dünyaya, insanlara ve kendine bakışının nasıl değiştiğinin çok yalın ama derin bir anlatımı.
Charlie’nin Algernon ile kurduğu bağ kitabın en naif ve en masum tarafıydı. Bir laboratuvar faresiyle kurulan bu arkadaşlık; rekabetten, çıkar hesaplarından ve üstünlük duygusundan tamamen uzak. Sadece birlikte olmanın, anlaşılmanın ve aynı kaderi paylaşmanın sessiz bir dostluğu… Charlie’nin Algernon’a karşı hissettiği sevgi ve teslimiyet, insan ilişkilerinde bile nadiren rastlanan bir saflık taşıyor.
Başlangıçta Charlie’nin dünyası temiz, iyi niyetli ve umut dolu. İnsanların alay ettiğini değil, sevdiğini sanıyor. Zekâ seviyesi arttıkça, geçmişte yaşadığı her “gülüşün” aslında bir aşağılamadan ibaret olduğunu fark ediyor. İşte bu fark ediş, kitabın en can yakan noktası. Çünkü Charlie sadece zekâ kazanmıyor; aynı zamanda hayal kırıklığı, yalnızlık ve kırılganlık da kazanıyor.
Gerçek dünyanın ne kadar kirli olabileceğini, insanların ne kadar acımasız ve bencil olabildiğini fark ettikçe Charlie’nin masumiyeti yavaş yavaş elinden alınıyor. Anlamak, beraberinde incinmeyi getiriyor. Bilgi, onu özgürleştirmek yerine daha yalnız bir yere sürüklüyor. En acı olan da, eskiden mutlu olduğu şeylerin artık yetmemesi…
Algernon’un yaşadığı gerileme ise Charlie’nin kaçamayacağı sonun sessiz bir habercisi. Bu süreç, okuru çaresizlikle baş başa bırakıyor. Çünkü insan, bazen bilmeden yaşamanın bilerek acı çekmekten daha katlanılır olabileceğini düşünmeden edemiyor.
Algernon’a Çiçekler, bana şunu hissettirdi: Dünya, saf kalpler için fazla gürültülü ve kirli bir yer. Ve belki de insanı gerçekten insan yapan şey, zekâdan çok merhamet, naiflik ve anlaşılma ihtiyacı…
Kitap bittikten sonra içimde kalan o burukluk, uzun süre geçmedi.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.