Sefiller ( Les Misérables ) 1. Cilt
VICTOR HUGO
Çok daha duygusal ağırlıklı bir kitap bekliyordum...
Ve Jean Valjean ilk anlatildiğinda ürkmedim değil.
Birde yer yer çokça tövbe estağfurullah çekme ihtiyacı duydum tabii ki.
Gazâli'nin "Dilin afetleri"ni okuyup da Hugo'nun her dediğini alelâde okuyamazdik.
Bu arada merakla M. Myriel daha neler yaşayacak derken "aaaa ölmüş müüü?.." diye sesli bir şaşkınlık yaşadım :)
6. Kitapta "aaaaa" diye kaldım...
Kitap benim için şöyle ilerliyor.
Tam "amaannn eski karakterlere ne oldu" derken bi' yerden bir ipucu geliyor ve merakımı arttırıyor.
Aaaa Fantine öldü :(
Çoğunluk savaş süreci ve Jean Valjean'a gelene kadar sabırla okuyorum. Tam bitti derken yeniden bir savaş süreci...
Jean Valjean tekrar firar etti. Cosette yanında..
Mezarlık ve tabut macerası...
Buraya kadar gülerek okuduğum hatta kahkaha attığım tek yer :)
Hayatı tam tersine dönen Marius...
Bunlar, kitabı okurken not aldığım anlık his, düşünce ve tepkilerim.
1. Ciltte en çok üzüldüğüm şey:
Jean Valjean'in zor bir anında yaptığı hatanın bedelinin ağırlığı, yine mahkum psikolojisiyle yaptığı hataların, cezasını katlayarak arttırması...
Sonra herkese karşı kin doluyken M. Myriel'in inancı ile gösterdiği merhametin sonucunda yolunu düzeltmeye çalışmasi, ancak mâlesef ki geçmişinin bir şekilde karşısına çıkmasıyla ilerleyen bir yaşantı...
Mutlak Affedici olan yalnizca Rabb'imizdir.
Said Nursi Hazretleri'nin dediği gibi biz her şeyde Rabb'imizi görürüz. Yeter ki bakmayı bilelim...
Bakalim 2. Cilt bize neler söyleyecek...
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.