Gümüş Yürek 3: Yolun Son Şarkısı - D. N. Archeron
#kitapyorumu
Bu maceraya Eira ile tek başımıza atıldık. Dumura uğramış, ne yapacağını bilmez halde, depresif bir şekilde kendi dünyamıza dönmek istiyorduk. Sonra onları tanıdık. Nos, Marlo ve Zaina. Arkadaşlıktan öte bir dost, bir aile oldular bize. Hepimize. Tamam, artık oraya aittik. Herkese canımızdan çok bağlanmış kendimizi az da olsa bulmuştuk. Aramızdan eksinlenler oldu. Yerlerine yenileri gelse de o eksilenlerin yerleri hiçbir zaman dolamadı. Birçok yolculuk yaptık. Hasarlar aldık. Ağladık, güldük. Fakat artık zamanı gelmişti, artık yolun son şarkısını dinleyecektik. Öğrenecektik, ne buraya ne de kendi dünyamıza aittik. Kendi dünyamız diye bir şey yoktu halbuki. Biz iki dünyaya da aynı anda aittik. Bir köprüydük. İki dünyaya da o dünyalara ait olmayan parçalarla tutunuyorduk. Yol boyunca birçok hata yapmış, ders almış, pişmanlıklar yaşamış ama yine de pes etmemiştik. En çok da sözler vermiştik ama asla unutulmamıştı o sözler. Elbet tutulmalıydı. Tek tek gerçekleştirildi tek tek sona erişildi… Yolculuğun başından beri yolun bizden yana olmasını umduk. Sonunda yol kendini gösterdi. Yol bizden yanaydı!
…
Gümüş Yürek serisine veda ettim… Gerçekten zamanın nasıl geçtiği hakkında en ufak bir fikrim yok. Ben hâlâ Damla ablanın yazarlık duyuru postunu dün gibi hatırlıyorum ama bugün 4. kitabı çıkmış, bir serisini tamamlamış bile. Kitaba hazır hissetmeye hissetmeye başladım. Büyük bir tereddüt vardı içimde, bu kadar sevdiğim serinin finalini ya beğenmezsen? Ya hayal kırıklığına uğrarsam. Bu yüzden okumam da biraz uzun sürdü. Ancak okudukça hayal kırıklığına uğramayacağımı betimlemelerde kendimi bulmaya devam ettiğimi gördüm. Okudum, okudum… Artık sonlara yaklaştıkça en başından beri içimde olan ve tüylerimi ürperten o duygu daha da kabarmaya başladı, başladı, başladı. En sonunda Nos’u okudum ve duygularım boşaldı. Kitabın son 10 sayfasında ne kadar ağladığımı bir ben bir de Damla abla biliyor. Sindire sindire yavaş yavaş okudum özellikle de son kısımları. Korktuğum gibi asla değildi. Hayal kırıklığına uğramak mı? Mümkün değildi! Olmasını istediğim tüm kısımlar vardı. O en başından beri tutulmazsa ortalığı ayağa kaldırırım diye Damla ablanın başının etini yediğim sahne olsa bile yeterdi ama daha fazlası bile vardı. Asla sıkıştırılmış hissetmedim çünkü hiçbir şey birden olmadı. Bu bir süreçti. Sonlara yaklaştıkça karakterlerin yavaş yavaş huzura erdiğini hissettim. En sonunda zaten uzun zamandır beklediğimiz üzere o tüm ekipçe bir aradaydık. Hikayenin başında 4 dostun yanına 5. olmak isterken şimdi sayamayacağım kadar dostumuzun yanına dahil olmayı istemiyoruz. Zaten artık biz de onlardan biriyiz. Tam hayallerime yakışan ve olması gerektiği gibi yazılmış mükemmel bir sondu. Devamını okumak ister misin diye sorarsanız tabii ki evet. Seriden hiç bıkmadan 918383373883744 sayfa daha okuyabilirim. Ancak sonu bende bu ihtiyacı uyandırmadı. Gayet yerinde olması gerektiği şekilde bitmişti.Okuyabileceğim en iyi seri sonlarından birisi olacak muhtemelen. Bu arada söylemeyi unuttum. Serideki favori kitabım, Yolun Son Şarkısı oldu.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.