“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bu bir yas romanı.
Didem Madak’ın şiirinde annesinin ölümünün ardından “terliklerindeki izi sevdim” dediği yerden, anlatıcı da çok sevdiği ve hayran olduğu babasını, ölümüyle -hatta en çok ölümüyle- yaşama dair anlamları beslemeye devam eden, çok sevdiği ve idealize ettiği babasını kaybetmesinin ardından, kendi yaşamına ve hatta çocukluğuna dair derin yüzleşmelere giriyor; okuyucuyu da kendiyle yüzleştirirken. Bahçe metaforu, ölümün ta kendisinin yaşamı beslemeye devam ettiğini anlatması açısından çok vurucu.
Anlatıcı, çok sevdiği babasını “baba” kavramı üzerinden de anlatıyor. “Yokluk aslında tüm dünya kültürlerinde babaların bir özelliği değil midir?” diye sorarken,
Odysseus’tan örnek veriyor; ki Odysseus’un en birincil özelliği yokluğu. Babalar hep beklenir, hep özlenir.
Ölüm ve yaşam, kayıp ve yasa dair derinlikli bir bakış. Sevdiklerimiz hayattayken hiç aklımıza gelmeyen küçücük şeylerin, onları kaybetme fikriyle başbaşa kaldığımızda üzerimize adeta köpüren dalgalar gibi boşalması. Bu kitap öyle inceden bir yas tutuyor ki, arabesk olmadan kaybı nasıl inceden inceden yaşadığını okuyoruz anlatıcının. Kaybın ardından, içimizi ezen “keşke daha fazla…” duygusuyla yazarın ince anlatısında yüzleşiyorsunuz. Babasının hasta yatağı başında onu izlerken “muhtemelen tüm yokluklarımın telafisi olarak odada onunla öylece duruyordum.” diyor anlatıcı, yanında olamadığı tüm zamanlarla yüzleşiyor.
Onun çektiği fiziksel acıyı da, “dünyadan ayrılmamızı kolaylaştırmak için gönderilmiş olmalı” diye tanımlıyor ve ekliyor: “Acının fiziği, insanı boşluktan ve yüzyüze geldiği ölümün o metafizik hiçliğinden kurtarır”
“Babam omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir Atlas’tı. Şimdi, o aramızdan ayrılınca tüm o geçmişin çatırdayarak üzerime usulca yıkıldığını, beni tüm öğle sonraları arasına göndüğünü hissediyorum. Çocukluğun sessizce yıkılıp dağılan öğle sonraları. Ve yardım için çağıracağım kimsem yok.”
·
124 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.