“Annemin elinde bir bıçak vardı, Alice’in elinde bir bıçak vardı, babamın elinde bir bıçak vardı, Dr. Strauss’un elinde bir bıçak vardı...”
Romanın ilk sayfalarını okurken Charlie’nin kendine has konuşma şekli yüzümde istemsiz gülümsemeler oluşturdu. Daha en baştan kitapla ilgili içimde çok güzel hisler belirdi. Charlie o kadar tatlıydı ki, okurken gözümün önünde canlandı. Hatta farkında olmadan kitabın filmini kafamda çekmiş bile olabilirim. Yazarın sade ama güçlü anlatımı sayesinde, betimlemeler zihinde hiç zorlanmadan şekilleniyor. Okuyan herkesin Charlie’yi kendi hayalinde net bir şekilde görebileceğine inanıyorum.
Kitap ilerledikçe her sayfa yeni bir umut, yeni bir keşif ve yeni bir düşünce sunuyor. Sayfaları çevirdikçe yalnızca Charlie’nin değil, sizin de umutlandığınızı, onunla birlikte gururlandığınızı hissediyorsunuz. İçinizde bıraktığı o sıcak duyguyu inkar etmek mümkün değil. Bu yüzden Charlie’ye bir teşekkür borçluyum. Bana empati duygusunu yeniden hatırlattı. Ne kadar kıymetli ve insana dair bir şey olduğunu tekrar fark etmemi sağladı.
Kitapta geçen “Zekan geliştikçe, sorunların da o derece artacak” cümlesi ise okur olarak insanın içine oturuyor. Gerçekten de insan ne kadar çok düşünür, ne kadar çok sorgular ve duygularının içinde kaybolursa, bazı şeyleri o kadar kolay yitirebiliyor.
Elbette kitapta kalbimi kıran pek çok yer oldu. Ama Charlie’nin o saf, iyi niyetli hali, bu kırıklıkları bir şekilde onarmayı da başardı. “Algernon’un arka bahçedeki mezarına birkaç çiçek koyun” cümlesi ise bence kitabın vermek istediği tüm mesajı tek başına özetliyor. Çünkü orada bir deney faresinden çok, içimizdeki saf duygulara bırakılan çiçekler vardı.
Şiddetle tavsiye ettiğim, uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap olduğunu söyleyebilirim. İyi okumalar dilerim.
·
55 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
