Gazze’deki yıkıntıların arasında bir kitapçı ve önünde kitap okuyan Nebil. Onun fotoğrafını çekmek isteyen Julien’i yanına çağırıyor ve ona bir kitap hediye ediyor. Beğenirse tekrar gelmesini istiyor. Julien her gelişinde Nebil’in hayat hikâyesini dinliyor; biz de bu hikâyeyi okuyoruz.
Yazım dili alışkın olmadığım bir tarzdaydı; şimdiki zaman kipiyle yazılmış.
“Seni yanına oturmaya davet ediyor. Kitabını ağır ağır kapatıyor, sana bir bardak çay uzatıyor.”
Örneğin bu şekilde.
Kitapla ilgili söylemek istediğim birkaç husus var; okumak isteyip istemediğinize kendiniz karar verirsiniz. Yazar bir İslam araştırmacısı ve on beş yaşından beri dinler arası diyalog içinde. Diyalogcu kimliğini metne oldukça fazla yansıtmış. En basit örneğiyle, ana karakter Nebil’in annesi Müslüman, babası Hıristiyan. Bu iki dini harmanlayarak kendi inancını oluşturduğunu söylüyor ama bir yandan da Hıristiyan olduğunu ifade ediyor. Kaldıkları kampta rahibelerin yönettiği bir okul, misyonerlerin gidip geldiği bir kilise ve imamı olan bir mescit var.
Gazze’de yaşanan dramlar çok sakin bir dille anlatılmış; fakat bu sakinlik insanın içine işliyor.
··
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.