Yazar, insanın özünde mana taşıdığını, sevginin maddeyi aştığını Mesnevi usulü bir dille, çay aşkıyla ve edebiyat kokusuyla anlatmaya çalışıyor. Felsefi derinlik vaadi yüksek, ama çoğu satır samimiyetsiz, zorlama metaforlarla dolu; “çay edebiyatı”nın en bayat hali. Aşktan o kadar çok bahsediyor ki, 16’dan büyük biri için naiflikten öte yorucu ve yapay geliyor. Yıllar önce Eyvallah’ı içtenlikle sevmiştim; şimdi ise insan gibi yazar da yaş aldıkça uzaklaşıyor. Bayadır rafta tozlanırken ben de aceleyle bitirdim. Güzel niyet var, ama kalem yetmiyor. (10 üzerinden 4,5) Kitabı okuyanların bana hak vereceğini düşünüyorum.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.