Kitaptan çok etkilendim ve şöyle başlamak istiyorum: Ah Carton, benim üzümlü kekim... ):
Yüreğime ve ruhuma çok dokunan br kitap oldu, öyle ki bazı yerlerde gözyaşlarıma engel olamadım. Karakterler ve aralarında geçen diyaloglar da çok inceydi dolayısıyla da ince
bir zekaya işaret ediyorlardı ki yazara hayran kalmamak elde değil. Doktorun karısına gösterdiği sadkati ve sevgisi ,Lucie ve charles'ın birbirlerine olan ilgisi... Ve Carton'ın Lucie'ye duyduğu çıkar veya fayda gütmeyen o karşılıksız saf aşknı okurken şunu düşünmeden edemiyor insan;
Dickens bir kadın sevecek olsaydı onu ne kadar da zarif severdi...
Ayrıca şuna da değinmek istiyorum, açıkçası ben Fransız İhtilali'nin öbür yüzünü pek bilmiyordum.
Dönemin insanları kutsal bir amaçla yola çıksa da yolda amacını unutmuş korkup tiksindikleri şeye
dönüşmüşlerdi. İnsanlar canavarları avlamak isterken canavarın kendisi olmuşlardı. İntikam ve nefret gerçekten de insanın zihnini bulanıklaştıran en tehlikeli duygulardır. Mrs. Defarge kitapta
bunu temsil eden güçlü bir karakter. Hatta kitapta Miss Pross ile aralarında geçen konuşma bence söylemeye çalıştığım şey konusunda hayati bir önem taşıyor. Mrs Defarge boğuşma esnasında ona şöyle hitap ediyor: ''zavallı yaratık seni, sen kimsin ki!'' Sanki burda değişen güç dengeleri karşısında kadın bir zamanlar muzdarip olduğu aşağılanma, ezilme, küçümsenme duygularını şimdi kendisi başkalarına gösteriyordu. Tıpkı soyluların kendilerini yoksullardan üstün görmesi gibi sonradan o da elinde bulundurduğu otoriteden zehirlenmiş gibi kendini başkalarından kıymetli görüyordu, tabii burda intikam duygusunun rolü de çok etkili. Güç gerçekten de çok tuhaf bir olgu, insanı yolundan saptırabiliyor. Yalnız şunu da eklemeden geçemeyeceğim yazarın fazlasıyla duyarlı ve farkındalık sahibi bir insan olduğunu yazdıklarından anlayabiliyoruz. Bize gerçeklerin gün yüzüne çıkmayan, gözden kaçırılan kısmlarını akatarmakla kalmıyor merakımızı ve ilgimizi de uyanık tutacak çok dokunaklı bir hikaye sunuyor.
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.