İnsanlar dertleriyle var olurlar. Yaşamak gayesi dert edinmeyi gerektirir insana. Derdi olmayan insanın davası da olmaz.
Bazen o kadar küçük şeyleri dert ederki insan büyük resmi göremez olur. Halbuki dert edinecek daha büyük daha önemli şeyler vardır. İnsan olmak gibi, mazluma kol kanat germek gibi, emanete sahip çıkmak gibi. Kendi dertlerimizi dert edinip toplumun insanlığın dertlerini unuttuğumuz için ileri gitmemiz gereken yerde git gide geriliyoruz.
Bizden kilometrelerce uzakta olsa bile, dünya üzerinde bi can yanıyosa, bi çocuk yetim kalıyosa, zülum etrafı sarmışsa bu bize dert olması gerek, eğer bunu dert edinemiyosak insanlığımızı kaybettik demektir.
Sevgili hocalarım da bu kitapta buna değinmişler tek gayemizin nefes almak olmadığını, bu dünyada boşa yaşamadığımızı, gelip geçerken küfemizi doldurmamız gerektiğini hatırlatmışlar bize. Her insanın içinde vicdan taşıdığını, bu vicdanı küçük dertlerle boğduğumuzu daha büyük şeyleri dert edinip, dava edinip bu uğurda çalışmamız gerektiğini anlatmışlar bize.
Önümüzde sınav kağıdı gibi olan gazzeye mazlumlara yapılan işkencelere, ve bu durumun bizim vicdanımız üzerinde ki ağır yüke çok güzel dokunuşlar yapmışlar. İnsanoğlunun doğal dengeyi bozdukça kendinden uzaklaştığını kendini de bozduğunu bir kez daha göstermişler bize.
Diğer kitapları gibi bu kitapta da öyle güzel noktalara dokunmuşlar ki insanın ruhu ferahlıyo. Bu seriyi o kadar çok seviyorum ki tüm seriyi bitirmek nasip olur inşallah.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.