Hayat İmkansız’ı okurken sürekli şunu düşündüm: “Demek başkaları da böyle hissediyormuş.” Kitap öyle büyük laflar etmiyor, hayat dersleri vermeye çalışmıyor. Daha çok, insanın içinden geçen ama çoğu zaman kimseye söyleyemediği duyguları sessizce yanına oturup anlatıyor. O yüzden okurken bir karakteri değil, kendini takip ediyormuş gibi hissediyorsun.
Hayatın bazen gerçekten çok ağır geldiği, hiçbir şeyin düzelmeyecekmiş gibi göründüğü anlar vardır ya… İşte kitap tam olarak oradan başlıyor. Ama “her şey harika olacak” demiyor. Küçük şeylerden, minicik umut kırıntılarından bahsediyor. Bazen bir düşünce, bazen bir fark ediş. Gerçek hayatta olduğu gibi; yavaş, dağınık ve kusurlu.
Beni en çok etkileyen şey, kitabın insana şunu hissettirmesi oldu: “Sorunlu olmak normal.” Kaybolmak, yorulmak, kaçmak istemek… Bunların hepsi insani. Hayat belki gerçekten imkânsız değil ama çoğu zaman çok zor. Ve bu kitap bunu inkâr etmiyor. Sadece o zorluğun içinde tek başına olmadığını fısıldıyor.
Kısacası Hayat İmkansız, beni değiştiren bir kitap olmadı ama beni anladı. Bazı günler için zaten bu kadarı yeterli.
15 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.