30 yıl önce yaşadığım evin benzerini bugün müzede gördüm. Her şey çok mu hızlı değişiyor yoksa biz mi antika olduk?
·
1 +1'leme
·7,5bin Gösterim
16 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ben de gariban bir evde büyüdüm ki bu kadar bile değildi bu çok lüks bizim zamanımızda,evimiz yeniyken camlarda naylon vardı biz manzara olsun diye delerdik garibim babam yeniden çakardi çıta ile bugün şehirdeki evlerde konforum var ama babam Yok...köye gidince yine böyleyiz. Eskinin özlenini çekmiyorum. Yaylamız var iki odalı pederler dedi eşya alalım,ben istemiyorum.sobası ,bakracı ibriği , sobası maşası. Gidince tüm ruhuma reset atıyorum dere sesi çise vurmuş camlar. Bu konuda şanslıyım. Köyümden kopmadım ❤️ kopmayacağım,çocuklarımı da götürüyorum, toprağına çamuruna bata çıka büyüyor. Köyde sini de yemek yiyoruz,bağdaş kurup.hiç büyüklenmeden inek sağmaya gidiyorum kara lastik şalvarla...bence insanlar özünü yitirdi özünü... Eskiye özlem var ama eskiye dönen yok...Özlem çeken ailesi ile gelecekse misafir olarak kabul edilir🤣🤣🤣 damsız olmaz... Üzerine muhlama bedava,tereyağ köyden 🤣🤣
Tarihi konakta büyümüş biri olarak geçmişe özlem duymamak mümkün değil. O eski evler hatıralarla doluydu; hayat aceleye gelmezdi, insanlar birbiriyle daha samimiydi. Güzellik evlerin eskiliğinde değil, içinde yaşanan o sakin, sahici hayatlardaydı.