Yitik Kızlar, polisiye gibi başlayıp okuru psikolojik bir anlatının içine çeken; fakat bu geçişi tam olarak tamamlayamayan bir roman. Cinayet, mektuplar ve şüpheli karakterler üzerinden ilerleyen hikâye, okuru sürekli ipuçları toplamaya yönlendiriyor. Ancak finalde bu ipuçlarının büyük kısmı anlamlı bir karşılık bulmuyor.
Roman boyunca özellikle mektuplar aracılığıyla okur bilinçli biçimde belirli bir şüpheliye yönlendiriliyor. Bu yönlendirme güçlü başlasa da, sonrasında adil bir zemine oturmuyor. Sonucun “ters köşe” olmaktan çok, okurun emeğini boşa düşüren bir hamle gibi hissettirmesi de buradan kaynaklanıyor.
Ana karakterin psikolojik geçmişi ve travmaları sık sık gündeme geliyor. Hikâye sürekli kadının etrafında dönüyor, ancak bu merkezlilik olay örgüsünü derinleştirmek yerine daraltıyor.
Kadının hayatına giren danışanlar da benzer bir etki yaratıyor. Özellikle takıntılı danışan karakteri, okurda önemli bir işlevi olacakmış hissi uyandırıyor; fakat hikâye ilerledikçe bu karakterin ne olayla ne de ana karakterin dönüşümüyle gerçek bir bağ kurmadığı görülüyor. Parça parça anlatılan bu hikâyeler, ana anlatıya hizmet etmekten çok havada kalıyor.
Bir diğer dikkat çeken nokta ise polisiyenin yapısal zayıflığı. Olaylar polislerin, dedektiflerin ve resmi soruşturmanın varlığına rağmen neredeyse tamamen ana karakterin kişisel takibine bırakılıyor. Bu durum, “Bu kadar polisin olduğu bir yerde neden her şeyi o üstleniyor?” sorusunu kaçınılmaz kılıyor ve gerçekçilik duygusunu zedeliyor.
Yitik Kızlar, atmosfer kurmayı başaran; fakat karakterler, yan hikâyeler ve ipuçları arasında sağlam bağlar kuramayan bir roman. Psikolojik yönü güçlü olmaya çalışsa da, polisiye beklentisiyle okuyanlar için “yarım kalmışlık” ve “karşılıksız çaba” hissi bırakması muhtemel.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.