Spoiler içerir.
İkinci denememde bitirebildiğim Savaş ve Savaş okuru düşünen bir roman değil kendimce. Zor olduğu için zor; karmaşık olduğu için karmaşık. Okurken sık sık Krasznahorkai'nin beni bilinçli olarak dışarıda bıraktığını hissettim. Anlam kurmak yerine direnmek zorunda kaldım ve bunun, kitabın temel deneyimi olduğunu çok çok sonra farkettim.
Korin bana hiçbir zaman bir kahraman gibi gelmedi. Daha çok, ne yaptığını tam olarak bilmeden bir göreve saplanmış, kaybolmuş bir arşiv memuru gibiydi. Bulduğu metni kurtarma takıntısı, trajik olarak yok olup gitmeye karşı duyulan kişisel bir korkudan geliyor gibi hissettirdi. Bildiği tek yöntemi uyguluyor ve bu yöntem ne dünyayı değiştiriyor ne de gerçekten işe yarıyor.
Romanın başındaki yedi kişilik hikâye sahnesinin bir daha hiç anılmaması özellikle rahatsız edici. Çünkü roman, okura klasik bir beklenti kurdurup bunu bilerek boşa çıkarıyor. Evet bilerek dedim çünkü romandan çıkıp reeldeki hayatlarımıza döndüğümüzde de hepimiz bir roman karakteriyiz ve bazı olaylar bazen hep yarım kalır. Ya da olduğu yerde kalır. Roman için de bu bir eksiklik değil belki,daha çok gerçeğe yakınlık, veya karakterle bir bağ kurma aşamasıydı. Veya bizlerden sürekli sabır ve iyi niyet talep eden bir inat hali. Her şeyin bir yere bağlanmadığını göstermek.
Finalde Korin’in amacına ulaştığını söylemek zor. Ne internet ne müze metni gerçekten koruyabiliyor mu emin miyiz? bilemiyorum. Korin sadece bildiği tek yolu sonuna kadar denemiş oluyor. Bu ona görev bilincine bağlı bir rahatlama sağlamış olabilir, ama ben bu rahatlığa dahil miyim emin değilim. Bu kitabı bitirdiğimde elimde net bir sonuç ya da aydınlanma yoktu; ama yine de bir tür tamamlanmışlık hissi kaldı. Karakterim amacına ulaştı "bildiği tek sonuca ulaşabildi". Her şey karmaşık, yorucu ve inatçı olsa da, romanın sonu kendi içinde tutarlı ve tatmin edici bir kapanış sunuyor. Okura huzur vermiyor belki, ama Korin’in bildiği tek yolu sonuna kadar gitmiş olması, anlatının ağırlığını taşır hale getiriyor.
Evet Savaş ve Savaş benim okuma yolculuğumda beni fazla zorladı ama geriye dönüp baktığımda yine cebime doldurduğum bir çok şey ile ayrılıyorum kendisinden. Sabırla okumak gerek taşlar yerine geç de olsa oturuyor.
·
78 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
