Hem kurgusu hem de konunun işlenişi bakımından farklı ve güzel bir kitap olmuş Kayıp Kurban. Çünkü polisiye kitaplarda davayı çözmeye çalışan uzman dedektifler, genelde katilin zihnine girmeye, olayları onun bakış açısından görmeye çalışırlar. Bu kitapta ise bir kurbanımız var ve FBI danışmanı, psikolog olan Ryan, davaya tamamen kurbanın bakış açısından yaklaşıyor. Eğer konuşmayan ve vücudunun görünen yerlerinde sayısız yara izi bulunan kadını konuşturabilirse, yıllardır izini sürüp hiçbir sonuç elde edemedikleri seri katili yakalayabilecekler.
Kitap başlayıp, Ryan, Olivia ile ilk iletişimi sağladıktan sonra bir süre kitaba yapışıp kaldığımız doğrudur. Çünkü Olivia'nın tek kelimelik verdiği bilgi kırıntıları ile katili bulacağız. Tabi bir noktadan sonra kitabın sonuna baksam mı diye parmaklar kaşınmaya başlıyor. Tam bu kısımda yazar, Ryan'ın kurduğu şu cümlelerle uyarıyor bizi: "Kitabın sonuna atlarsan, ne olduğunu öğrenirsin ama bağlamı yoktur. Sadece varsayımlarda kalırsın. Bir soruşturmada varsayımlar seni yanlış sonuçlara götürebilir."
Yani yazar ne yaptığının farkında, uyarıyı da verdi, okumaya devam. Sonra az az bilgi verip, Olivia tüm kâbusun yaşandığı çiftliğe gitmeyi kabul edince, bizde bir tedirginlik başlıyor. Bir şeyler olacak hissediyoruz ama ne? Neyse ki Ryan'da aynı hisleri yaşıyor da tek paranoyak ben değilim diyebiliyoruz.
İkinci yarı hayli ilginç. Çünkü kitabın bitmesine daha yüz sayfa varken her şey çözülüyor. Yazarın daha anlatacak şeyleri varsa hiçbir şey bitmemiştir deyip yine giriyoruz bir gerilim yolculuğuna.
İşte böyle aşamalı ve çok keyifli bir okuma sunuyor okura.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.