Esaslı bir yaşam arzu ediyorum.
Çokça değil.
Gereğince, gerektiğince...
Kargaşa sevmiyorum,
Sakinliğe aşığım...
Kalabalıklardan kaçıyorum,
Huzur ellerimde...
Kendimi seviyorum.
Dahası ailemi, çevremi, çevremde tuttuğum her kimseyi...
Olumsuzluklar var biliyorum, aşılır diye ümit ediyorum.
Ben bir yolcuyum sadece.
Burda bana ait bir şey yok.
Ben bir emanetçiyim aynı zamanda.
Biraz konaklar, sonra göçerim.
Biraz konaklar, sonra göçeriz.
Gidene üzülmek, isyan değil de nedir?
Kaybettim demek, bir zannetmek değil de nedir?
Kayıp mıdır gerçekten giden?
Yoksa korku mudur gözlerindeki çeşmeyi müsrifçe açan deli!
Özlem beden tartısına ağır geldiğinden mi yoksa
Ya kaybolsaydık, öyle ya !
Daha ürkütücü olmaz mıydı yaşamak!
Bir bilinmezde kaybolmak...
Bazen çok düşünüyorum.
Düşünebilecek zamanımın olması beni mutlu ediyor.
İnsanın kendi dünyasında kaybolup, kendi pusulasını bulması düşünmek, düşlemek...
Bazen düşünürken düşmek...
Sedanur
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.