Hayatımda okuduğum en etkileyici romanlardan biri olduğunu söyleyerek başlamak istiyorum.
İflah Olmaz Optimistler Kulübü, sadece bir roman değil; okurken insanın içine işleyen, bitirdikten sonra uzun süre etkisinden çıkamadığı bir hikâye.
1959 yılında, 12 yaşındaki Michel’in Balto adlı bir kafenin arka odasında tanıştığı mültecilerle kurduğu ilişki üzerinden ilerleyen roman; aynı zamanda onun ailesini, aile içi çatışmalarını, arkadaşlıklarını, Cezayir Savaşı’nı ve ilk aşkını anlatıyor. Michel’in çocuk dünyasından bakarak anlatılan bu hikâye, zamanla büyüyen bir bilincin ve farkındalığın hikâyesine dönüşüyor.
Komünist rejim yüzünden geçmişlerini, sevdiklerini ve kimliklerini geride bırakmak zorunda kalan Balto’nun “iflah olmaz iyimserleri”, Fransa’da yeniden bir hayat kurmaya çalışıyor. Onların hikâyelerini okurken, sistemlerin insanları nasıl birer piyona dönüştürdüğünü ve işleri bittiğinde ya da çıkarlarına uygun davranmadıklarında nasıl kolayca oyun dışına itildiklerini daha iyi anlıyoruz. Yazar bunu satranç metaforu üzerinden öyle güçlü anlatıyor ki, satranç artık sadece bir oyun olmaktan çıkıyor; hayatın kendisine dönüşüyor.
Balto’da satranç oynamayı bilmeyen tek kişi Michel. Çünkü Michel masumiyeti temsil ediyor. Oyunun kurallarını henüz bilmeyen, strateji kurmayan, nerede hangi hamleyi yapacağını kestiremeyen bir çocuk o. Ama kulüp üyeleri sayesinde satrancı öğrenirken, aslında hayatı da öğreniyor. Onun büyüme sürecini izlemek dokunaklıdır; fakat insanı asıl derinden sarsan yabancısı oldukları bir ülkede tüm geçmişlerini kaybeden ve birbirlerinden başka kimsesi olmayan bu insanların her zaman tarihin arka odalarında gözden ırak bir yaşama mecbur olmaları.
Bu kitabı benim için özel kılan şey sadece konusu değil; karakterlerin derinliği, tarihsel olayların yalın ama etkileyici bir dille anlatılması ve hikâyenin insana dokunan tarafı.Ve "Hayattasın ya, yakınma. Senin için her şey mümkün"...
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.