iyi kız, kötü son
Merhaba, kitabı bitirir bitirmez daha ağlamam yeni durmuşken yazıyorum bu incelemeyi. Çünkü söylenecek çok şeyim var ve içimde tutabileceğimi sanmıyorum. İlk kitap için inceleme yazmamıştım, sadece kısaca beğendiğimi söylemiştim. Ama bu kitap beklentimi aştığı için ve 1. Kitapla da karşılaştırabileceğim için bir incelemeyi hak etti diye düşünüyorum.
Demin de söylediğim gibi ilk kitabı beğenmiştim, sürükleyiciydi. Sadece ters köşe amacı varsa benim ters köşeyi yemediğimi söylemiştim. Ama bu kitapta bu da farklı oldu.
Kitap en az ilki kadar sürükleyici ve güzeldi. Aynı zamanda bu sefer gerçekten ters köşe yediğim oldu. Belki yine birinin kim olduğunu tahmin ettim ama o kişinin hikayesi hiç beklemediğim yerlere ve beklemediğim başka isimlere bağlandı. O yüzden bu kitabın sonundan hem bu açıdan hem de duygusallık açısından daha da etkilendim. Duygusallık kısmına karakterlerden detaylı bahsederken giricem.
Karakterler hakkında önce ilk kitaptan beri hoşuma giden şeylerden bahsedeyim. Ana konumuz bir gizem, kayıp bir kişi veya birinin ölüm nedeni de olsa bir yandan kitap ana karakterlerini çok iyi sevdiriyor. Araştırmanın ortasındaki küçük detaylarla bile hem karakterleri hem de aralarındaki ilişkiyi anlayabiliyorsunuz ve kısa süre içinde çok da sevmeye başlıyorsunuz.
Gelelim ana karakter olan Pip’e. Pip’in bu kitaptaki duyguları bana başından sonuna o kadar geçti ki anlatamam. Pip başından beri araştırma işini seviyor, bu sanki onu o yapan şey ama bu kitabın sonuna kadar bunu kabullenemediğini gördük. Çünkü bir yandan ortada ölü veya kayıp birileri var, bu süreç onun kendini kaybetmesine veya çevresindekilerin zarar görmesine yol açıyor. Bu yüzden vicdan azabı çekiyor, kitabın başında böyle şeylerden artık uzak duracağına emin. Ama onu uzaklaştırmak isteyen vicdanı, tekrar onu tüm bunların içine atıyor. Birçok insan hakkında bir sürü iyi kötü şey öğreniyor. Ve bunlarla ne yapacağını bilemiyor. Ne olursa olsun o çok genç bir kız ve tüm bunların yükü onun için çok ağır. Tüm bunlar yaşanırkenki psikolojisi ve değişimi çok ama çok iyi anlatılmış.
Gelelim kitabın asıl beni ağlatan kısmına, sonu. Kitap adının hakkını verdi gerçekten.
SPOILER!!
Birinci kitaba başladığımda bana Stanley karakteri için ağlayacaksın deseniz bir yerlerimle gülerdim. Ama ağladım. Kitapta tahmin edemediğimi söylediğim şey de tam olarak buydu. Stanley’nin hikayesi. Tam hikayesini öğrendik ve muhtemelen her şeyi yoluna sokacaklar derken bir anda öldü. Tahmin ettiğim şey de onu öldüren adamda bir şeyler olduğuydu zaten. Sahne hem gerginliğiyle, hem Pip’in üzüntüsü ve çırpınışlarıyla çok etkileyiciydi. Hem Pip hem Stanley için ağladım. Pip ile beraber benim de tramvam oldu. Evet Jamie yaşıyor, dava çözüldü ama ne uğruna?
Jamie demişken onun karakterini de aslında “kayıp kişi” olması sayesinde doğru düzgün görmememize rağmen çok sevdim. Umarım üçüncü kitapta da onu sık sık ve mutlu bir şekilde görebiliriz. Onun da Pip’in de iyileşmesini görmeyi çok isterim. Ama üçüncü kitaptan da korkuyorum çünkü herkes Pip’in geldiği son halden bahsediyor. Umarım bu hikayenin sonu iyileşmesi ile bitiyordur. En çok o hak ediyor çünkü.
SPOILER BİTTİ!!
Sonuç olarak sanırım ben bu kitabı ilkinden bile çok beğendim. Üçüncüsünü de en kısa zamanda okicam. Siz de buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Üçüncü kitap ile görüşmek üzeree
·
121 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
