Ruth Ozeki’den okuduğum ilk kitap
Kitabımız, babasını trajik bir şekilde kaybeden Benny ve eşini kaybeden Annabelle’in bu kayıp sonrası yas sürecini, arayışı, toparlanmayı anlatıyor aslında. Benny, bu süreçte etrafındaki nesnelerin seslerini duymaya başlıyor ve hayat onun için gittikçe zorlaşmaya başlıyor. Annabelle ise oğlu Benny’e destek olmaya çabalarken aslında kendi yasıyla boğuşuyor, kendi travmaları ile boğuşuyor. Ve onların hikayesini de bize bir “Kitap” anlatıyor. Biz bu kitabı, bir “Kitap” anlatıcısının ağzından okuyoruz.
Oldukça uzun bir kitap ama hiçbir yerde sıkılmadım. Hem kitabın içinde hissettiğim ama aynı zamanda bir dış gözlemci olduğum ve manevi anlamda yoğun bir okuma deneyimi oldu bu kitap benim için. Ayrıca sürekli kendime sorular sormama da sebep oldu: “Şu an gerçek olan ne? Eşyalarım mı bana sahip, yoksa ben mi eşyalara sahibim? Sürekli bir şeyler almamı tetikleyen şey ne?”
Kitap bir yerde “..ama kitaplar sabırlıdır. Hayatlarınızın ne kadar ısrarcı ve zorlayıcı olduğunu biliriz, o yüzden zamanımızın gelmesini bekleriz.” diyor, bu cümle beni o kadar etkiledi ki.
600 sayfalık bu kitabın son 20 sayfasıydı beni en derinden etkileyen kısımlar, kalan 580 sayfa beni o son 20 sayfaya hazırlamak içinmiş aslında. Annabelle ve Benny’nin iyileşme yolundaki bu hikayesinin çoğu insanı derinden etkileyeceğini düşünüyorum.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.